Polecenie del usuwa jeden lub więcej plików z poziomu wiersza poleceń, bez przenoszenia ich do Kosza.
Do czego służy polecenie del
del to polecenie interpretera wiersza poleceń systemu Windows służące do usuwania plików z dysku lub innego dostępnego nośnika. Można użyć go w klasycznym wierszu poleceń uruchamianym przez cmd.exe, a także w skryptach wsadowych z rozszerzeniem .bat lub .cmd. Polecenie działa na wskazanych ścieżkach i nazwach plików, dlatego przed wykonaniem należy sprawdzić bieżący katalog oraz poprawność podanego celu.
Usunięcie wykonane przez del nie przenosi pliku do systemowego Kosza. Oznacza to, że plik znika z katalogu od razu, a standardowa operacja „Przywróć” dostępna dla elementów znajdujących się w Koszu nie będzie możliwa. Samo polecenie usuwa wpisy dotyczące plików zgodnie z mechanizmem systemu plików, ale nie jest narzędziem do bezpiecznego, wielokrotnego nadpisywania danych. Jeżeli plik jest potrzebny, przed użyciem komendy należy wykonać kopię zapasową.
Składnia, ścieżki i wzorce nazw
Podstawowa składnia polecenia ma postać del nazwa_pliku. Można podać samą nazwę, gdy plik znajduje się w bieżącym katalogu, albo pełną lub względną ścieżkę, na przykład del C:\Dane\raport.txt. Jeśli ścieżka albo nazwa zawiera spacje, należy ująć ją w cudzysłowy, np. del "C:\Dokumenty firmowe\stary raport.txt". Brak cudzysłowu może spowodować potraktowanie kolejnych fragmentów ścieżki jako osobnych argumentów.
Polecenie obsługuje symbole wieloznaczne. Znak * zastępuje dowolny ciąg znaków, natomiast ? zastępuje pojedynczy znak w nazwie. Przykład del *.tmp usuwa pliki z rozszerzeniem .tmp w bieżącym katalogu, a nie w całej strukturze podkatalogów. Przed użyciem szerokiego wzorca można wyświetlić pasujące elementy poleceniem dir. Dzięki temu łatwiej wykryć pomyłkę w nazwie, rozszerzeniu albo katalogu roboczym.
Przełączniki i ograniczenia działania
Do polecenia można dołączać przełączniki zmieniające sposób wyszukiwania i usuwania plików. Opcja /p powoduje wyświetlenie pytania przed każdym usunięciem. Parametr /q włącza tryb cichy i ogranicza pytania o potwierdzenie przy użyciu wzorców obejmujących wiele plików. Opcja /f wymusza usunięcie plików oznaczonych jako tylko do odczytu, o ile użytkownik ma odpowiednie uprawnienia.
Przełącznik /s usuwa pasujące pliki również z podkatalogów wskazanego katalogu, ale nie usuwa samych katalogów. Można też użyć /a z określeniem atrybutu, aby ograniczyć działanie do plików o konkretnych właściwościach, na przykład /a:h dla elementów ukrytych. Dostępne atrybuty obejmują między innymi r dla tylko do odczytu, s dla systemowych, h dla ukrytych oraz a dla archiwalnych. Niepoprawne uprawnienia, blokada przez inny proces, brak pliku albo użycie katalogu zamiast pliku mogą spowodować komunikat błędu i pozostawienie danych bez zmian.
Bezpieczne użycie podczas pracy serwisowej
Przed wykonaniem del warto ustalić, z jakiego interpretera i katalogu polecenie jest uruchamiane. Komenda cd pozwala sprawdzić lub zmienić bieżącą lokalizację, a dir pokazuje zawartość katalogu. Szczególną ostrożność trzeba zachować przy połączeniu przełączników /s i /q z szerokim wzorcem, ponieważ jedna literówka może objąć dużą liczbę plików. Nie należy usuwać plików systemowych, plików aktywnie używanych przez programy ani elementów znajdujących się w katalogach instalacyjnych bez potwierdzenia ich roli.
W skrypcie wsadowym wynik działania można kontrolować za pomocą kodu zakończenia, a komunikaty błędów powinny być rejestrowane lub przekazywane operatorowi. Do usuwania katalogów służy odrębne polecenie, takie jak rmdir, ponieważ del jest przeznaczone do plików. Jeżeli dane zostały usunięte przypadkowo, dalsze zapisy na tym samym nośniku należy ograniczyć, ponieważ mogą nadpisać obszary wcześniej zajmowane przez usunięte pliki. Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów, komputerów PC oraz podzespołów, w tym diagnostyką problemów z plikami, systemem Windows i działaniem nośników danych.
