FRAGMENT.TEKSTU

FRAGMENT.TEKSTU to funkcja arkusza kalkulacyjnego zwracająca wskazaną liczbę znaków z określonego miejsca tekstu.

Jak działa funkcja FRAGMENT.TEKSTU

FRAGMENT.TEKSTU jest funkcją arkusza kalkulacyjnego służącą do pobierania części tekstu na podstawie pozycji początkowej i liczby znaków. Nie wyszukuje ona samodzielnie określonego słowa ani wzorca. Odczytuje tekst od wskazanego miejsca i zwraca dokładnie taką liczbę znaków, jaka została podana w argumencie funkcji. Tekstem może być bezpośrednio wpisany ciąg znaków, adres komórki albo wynik innej funkcji zwracającej tekst.

W polskiej wersji arkusza składnia ma postać =FRAGMENT.TEKSTU(tekst; liczba_początkowa; liczba_znaków). Argument tekst określa źródło danych, liczba_początkowa wskazuje pozycję pierwszego pobieranego znaku, a liczba_znaków określa długość wyniku. W zależności od ustawień regionalnych separatorem argumentów może być średnik albo przecinek. Nazwa funkcji oraz separator są zależne od używanego programu i jego wersji językowej.

Pozycje znaków, spacje i długość wyniku

Numerowanie znaków rozpoczyna się od pozycji 1. Jeżeli komórka A1 zawiera tekst „Laptop”, formuła =FRAGMENT.TEKSTU(A1;1;3) zwróci „Lap”, natomiast =FRAGMENT.TEKSTU(A1;4;3) zwróci „top”. Każda litera zajmuje jedną pozycję, podobnie jak cyfra, znak interpunkcyjny oraz spacja. Z tego powodu spacja znajdująca się między wyrazami musi zostać uwzględniona przy ustalaniu pozycji początkowej.

Funkcja nie usuwa automatycznie spacji z początku ani z końca tekstu. Jeżeli dane zawierają dodatkowe odstępy, będą one traktowane jak zwykłe znaki i mogą pojawić się w wyniku. Podobnie zachowywane są wielkie i małe litery. FRAGMENT.TEKSTU nie zmienia również formatu źródłowej komórki, lecz zwraca wartość tekstową. Gdy liczba żądanych znaków wykracza poza koniec tekstu, arkusz zwraca dostępne znaki do końca ciągu, zamiast dopisywać brakujące znaki.

Łączenie FRAGMENT.TEKSTU z innymi formułami

Praktyczna wartość tej funkcji rośnie przy łączeniu jej z innymi operacjami tekstowymi. Można użyć jej do pobrania prefiksu numeru seryjnego, pierwszych znaków kodu produktu, fragmentu nazwy pliku albo części identyfikatora zapisanej w stałym miejscu. Przykładowo, jeśli w komórce A1 znajduje się kod „PC-2026-WAW”, formuła =FRAGMENT.TEKSTU(A1;1;2) zwróci „PC”, a formuła pobierająca znaki od pozycji 4 zwróci część rozpoczynającą się od roku.

Jeżeli pozycja fragmentu nie jest stała, samo FRAGMENT.TEKSTU może być niewystarczające. W takiej sytuacji pozycję początkową można wyznaczyć funkcją wyszukującą położenie separatora, na przykład łącząc ją z funkcją ZNAJDŹ lub inną funkcją dostępną w konkretnym arkuszu. Liczbę znaków można natomiast obliczyć na podstawie długości tekstu albo odległości między dwoma separatorami. Takie połączenie pozwala przetwarzać dane o podobnej strukturze, nawet gdy długość poszczególnych fragmentów jest różna.

Przed zastosowaniem formuły warto sprawdzić, czy tekst źródłowy zawsze ma oczekiwany układ. Pozycja początkowa mniejsza niż 1 lub ujemna liczba pobieranych znaków może spowodować błąd obliczenia. Liczba znaków równa zero daje pusty wynik. Warto także odróżnić pustą komórkę od komórki zawierającej spację, ponieważ dla funkcji są to różne dane. Przy imporcie danych z plików tekstowych pomocne może być wcześniejsze usunięcie zbędnych odstępów i niewidocznych znaków.

FRAGMENT.TEKSTU w porządkowaniu danych komputerowych

W arkuszach używanych do ewidencji sprzętu funkcja może służyć do wydzielania przewidywalnych części oznaczeń, takich jak skrót kategorii, rok zakupu albo kod lokalizacji. Nie rozpoznaje jednak znaczenia pobranego fragmentu i nie weryfikuje, czy kod jest prawidłowy. Jeżeli dane wejściowe są niespójne, formuła może zwrócić formalnie poprawny, lecz błędnie zinterpretowany fragment. Dlatego przy większych zestawach danych należy kontrolować długość tekstu, położenie separatorów oraz przykładowe wyniki.

Warszawskie Pogotowie Komputerowe wykonuje profesjonalną naprawę laptopów, komputerów PC i ich podzespołów, a przy problemach z arkuszem można sprawdzić między innymi, czy formuła odwołuje się do właściwej komórki, używa poprawnej składni oraz pracuje w odpowiedniej wersji programu. Sama funkcja FRAGMENT.TEKSTU nie modyfikuje pliku źródłowego ani nie naprawia uszkodzonych danych; służy wyłącznie do tekstowego wyodrębniania znaków zgodnie z podanymi parametrami.