IDN (Internationalized Domain Name)

IDN (Internationalized Domain Name) to pełne, opisowe określenie tego samego standardu umiędzynarodowionych nazw domenowych.

IDN jako nazwa domeny zapisana znakami Unicode

IDN (Internationalized Domain Name) oznacza umiędzynarodowioną nazwę domenową, czyli nazwę domeny, w której mogą występować znaki spoza podstawowego alfabetu łacińskiego używanego pierwotnie przez system DNS. Dzięki temu adres internetowy może zawierać między innymi polskie litery ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź i ż, a także znaki używane w innych alfabetach. Dla użytkownika nazwa taka wygląda jak zwykły adres internetowy zapisany w naturalnym języku, jednak jej obsługa wymaga dodatkowego kodowania.

Sam DNS nie przechowuje nazw domen w dowolnym zapisie Unicode. Historycznie nazwy DNS opierają się na znakach ASCII, dlatego nazwa IDN ma dwie reprezentacje. U-label jest zapisem prezentowanym człowiekowi, na przykład nazwą zawierającą polskie znaki. A-label jest równoważnym zapisem ASCII używanym w komunikacji z DNS. Konwersja między tymi postaciami pozwala zachować zgodność z istniejącą infrastrukturą serwerów nazw, rejestrów domen i oprogramowania sieciowego.

U-label, A-label i kodowanie Punycode

Najważniejszym mechanizmem technicznym stosowanym przy obsłudze IDN jest Punycode opisany w RFC 3492. Punycode koduje ciąg znaków Unicode w postaci ASCII, zachowując możliwość odtworzenia oryginalnego zapisu. Zakodowana etykieta A-label zaczyna się od przedrostka xn--. Przykładowo domena zawierająca polski znak może być wyświetlana w przeglądarce w formie czytelnej dla użytkownika, natomiast podczas zapytania DNS jej poszczególne etykiety mogą zostać przedstawione jako ciągi rozpoczynające się od xn--.

IDN nie jest osobnym typem rekordu DNS. Po zakodowaniu nazwa nadal wskazuje na standardowe rekordy, takie jak A, AAAA, MX, CNAME czy TXT. Różnica dotyczy reprezentacji nazwy, a nie samego mechanizmu rozwiązywania adresu. Każda etykieta domeny musi mieścić się w ograniczeniu 63 oktetów, a pełna nazwa domenowa nie może przekraczać 255 oktetów w reprezentacji DNS, z uwzględnieniem struktury nazwy. Z tego powodu bardzo długa nazwa zawierająca znaki wielobajtowe może po zakodowaniu zbliżyć się do limitu szybciej niż jej wizualny zapis sugeruje.

Standard IDNA i działanie przeglądarki

Zasady przetwarzania umiędzynarodowionych nazw domen opisuje rodzina dokumentów IDNA2008, przede wszystkim RFC 5890–RFC 5894. Obejmuje ona definicje terminów, reguły przygotowania etykiet, algorytm Punycode oraz zasady bezpieczeństwa. Nie każdy znak Unicode może zostać użyty w nazwie domenowej. Zależnie od kategorii znaku i reguł rejestru domeny może być wymagane jego odrzucenie, ograniczenie albo zastosowanie określonego wariantu zapisu. Rejestry domen ustalają również własne polityki dotyczące dozwolonych alfabetów i zestawów znaków.

Przeglądarka internetowa wykonuje konwersję nazwy przed wysłaniem zapytania do systemu DNS. W praktyce oprogramowanie może stosować dodatkowe reguły mapowania, na przykład UTS #46, aby ujednolicić sposób interpretacji wielkości liter, znaków równoważnych lub zapisów historycznie spotykanych w aplikacjach. Ostateczne zapytanie jest jednak kierowane z użyciem postaci zgodnej z DNS. Problemy z otwieraniem domen IDN mogą wynikać z niezgodności obsługi Unicode w przeglądarce, bibliotece sieciowej, resolverze DNS albo narzędziu administracyjnym, a nie z awarii samej strony.

Bezpieczne używanie domen z polskimi znakami

Jednym z istotnych zagadnień związanych z IDN jest homografizm, czyli możliwość utworzenia wizualnie podobnej nazwy przy użyciu znaków pochodzących z różnych alfabetów. Adres może wyglądać podobnie do znanej domeny, mimo że zawiera inne punkty kodowe Unicode i prowadzi do innego serwera. Przeglądarki ograniczają wyświetlanie części takich nazw w formie Unicode albo pokazują ich zapis ASCII, aby ułatwić rozpoznanie nietypowego adresu. Sama obecność przedrostka xn-- nie oznacza jeszcze oszustwa, ale jest sygnałem, że nazwa została zakodowana jako IDN.

Podczas diagnostyki problemu z domeną warto porównywać zarówno nazwę widoczną w przeglądarce, jak i jej postać A-label. Przydatne jest sprawdzenie, czy wszystkie urządzenia korzystają z tej samej nazwy, czy resolver zwraca oczekiwane rekordy DNS oraz czy aplikacja nie przechowuje starego wyniku w pamięci podręcznej. Należy także odróżnić błąd rozpoznawania nazwy od błędu certyfikatu TLS, konfiguracji serwera WWW lub nieprawidłowego przekierowania. Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów i komputerów PC, w tym diagnostyką problemów z przeglądarkami, konfiguracją sieci oraz oprogramowaniem odpowiedzialnym za dostęp do stron internetowych.