Intel Itanium 9035

Intel Itanium 9035 to procesor rodziny Montecito z jednym z wyższych dostępnych taktowań w tej generacji.

Intel Itanium 9035 — weryfikacja oznaczenia

Intel Itanium 9035 nie figuruje jako potwierdzony model produkcyjny w oficjalnym zestawieniu procesorów Intel z rodziny Montecito. W dokumentacji tej rodziny występują między innymi modele 9010, 9015, 9020, 9030, 9040 i 9050, natomiast oznaczenie 9035 nie jest tam wymienione. Z tego powodu nie można rzetelnie przypisać procesorowi „9035” konkretnego taktowania, pojemności pamięci podręcznej, liczby rdzeni, obudowy ani wartości TDP. Definicja bazowa najprawdopodobniej zawiera pomyłkę w numerze modelu albo skrócone oznaczenie pochodzące z dokumentacji konkretnego serwera.

Warto odróżnić numer 9035 od sąsiednich, rzeczywiście opisanych układów. Intel Itanium 9030, 9040 i 9050 należą do generacji Montecito i pracują z częstotliwością 1,60 GHz, ale różnią się przede wszystkim wielkością pamięci podręcznej: odpowiednio 8 MB, 18 MB i 24 MB według danych Intel. Oficjalne zestawienie można porównać na stronie Intel Products formerly Montecito. Nie należy więc traktować nazwy 9035 jako wariantu 9030, 9040 lub 9050 bez odczytania oznaczeń z procesora albo dokumentacji serwera.

Architektura Montecito a parametry konkretnego układu

Rodzina Montecito była generacją dwurdzeniowych procesorów Itanium przeznaczonych do systemów klasy serwerowej. Układy te implementowały architekturę Intel Itanium, znaną także jako IA-64, która różni się od x86 i x86-64 sposobem organizacji wykonywania instrukcji. Procesor Itanium korzysta z modelu EPIC, w którym kompilator przygotowuje grupy instrukcji mogących być wykonywanych równolegle, a sprzęt wykorzystuje informacje o zależnościach między tymi instrukcjami. Taka konstrukcja wymagała oprogramowania i kompilatorów przygotowanych dla IA-64; sam fakt zgodności elektrycznej z platformą serwerową nie oznacza zgodności z typowym systemem dla procesorów x86.

Montecito wprowadziło dwa rdzenie w jednym układzie oraz mechanizm przełączania między wątkami przy wystąpieniu zdarzenia powodującego długie oczekiwanie, na przykład nietrafienie w pamięć podręczną. Nie jest to tożsame z jednoczesnym wykonywaniem dwóch wątków na jednym rdzeniu znanym z późniejszych implementacji SMT. W zależności od konkretnego modelu dostępne były różne pojemności pamięci podręcznej drugiego i trzeciego poziomu oraz różne warianty magistrali systemowej. Dlatego informacji o rodzinie Montecito nie wolno automatycznie przenosić na niepotwierdzony model 9035.

Jak rozpoznać właściwy procesor w systemie Itanium

Identyfikację należy rozpocząć od odczytania pełnego oznaczenia z obudowy procesora, w tym numeru specyfikacji, rewizji oraz kodu sSpec, jeżeli jest widoczny. W serwerze można dodatkowo sprawdzić ekran informacyjny firmware, dziennik startowy oraz identyfikację procesora udostępnianą przez system operacyjny IA-64. Przydatne są także dokumenty producenta serwera, ponieważ konkretna płyta główna może wymagać określonej wersji firmware, chipsetu i układu zasilania. Sam napis „9035” w inwentarzu nie wystarcza do ustalenia, jaki procesor znajduje się w gnieździe.

Przy wymianie nie należy dobierać układu wyłącznie na podstawie częstotliwości 1,60 GHz. Trzeba potwierdzić zgodność gniazda, magistrali FSB, obsługi przez firmware, profilu termicznego oraz konfiguracji wieloprocesorowej danego serwera. W dokumentacji Montecito spotyka się obudowę PPGA611 i wartości TDP zależne od wariantu, ale tych danych nie można przypisać numerowi 9035 bez niezależnego potwierdzenia. Jeżeli system raportuje 9035, należy sprawdzić, czy nie jest to błąd tabeli SMBIOS, etykiety producenta albo programu inwentaryzacyjnego, który skrócił lub błędnie przepisał identyfikator.

Znaczenie błędnego numeru przy obsłudze serwera

Niepotwierdzone oznaczenie może prowadzić do zamówienia niewłaściwego procesora, niezgodnego modułu chłodzenia albo firmware przeznaczonego dla innej wersji platformy. W przypadku Itanium jest to szczególnie istotne, ponieważ procesory były stosowane w zamkniętych konstrukcjach serwerowych, a ich obsługa zależała od producenta całego systemu. Przed naprawą należy wykonać kopię konfiguracji, zanotować identyfikator serwera i porównać go z listą obsługiwanych procesorów podaną przez producenta. Dopiero wtedy można ocenić, czy problem dotyczy samego CPU, płyty głównej, zasilania lub firmware.

Jeżeli urządzenie działa, podstawowa diagnostyka powinna obejmować odczyt komunikatów POST, dzienników sprzętowych, temperatur oraz błędów pamięci i magistrali. Wymiana procesora bez potwierdzenia modelu nie jest bezpieczną metodą diagnozy. Dla hasła „Intel Itanium 9035” najważniejszym wnioskiem jest brak potwierdzonej, jednoznacznej specyfikacji tego numeru w dokumentacji Intel; poprawne dane należy ustalić na podstawie rzeczywistego oznaczenia układu i modelu serwera.