LUB

LUB to funkcja logiczna arkusza kalkulacyjnego zwracająca PRAWDA, gdy spełniony jest przynajmniej jeden z warunków.

Logika alternatywy w arkuszu kalkulacyjnym

LUB jest funkcją logiczną arkusza kalkulacyjnego, której zadaniem jest sprawdzenie kilku niezależnych warunków. Wynikiem działania jest wartość logiczna PRAWDA, gdy przynajmniej jeden z podanych warunków jest spełniony. Funkcja zwraca FAŁSZ dopiero wtedy, gdy wszystkie sprawdzane warunki są nieprawdziwe. Taki sposób działania odpowiada operatorowi alternatywy logicznej, często oznaczanemu w logice symbolem OR.

W polskiej wersji arkusza składnia funkcji ma postać =LUB(warunek1;warunek2;...). Warunkiem może być porównanie wartości komórki z liczbą, tekstem albo inną komórką, na przykład =LUB(A1>100;B1="brak"). Formuła zwróci PRAWDA, jeżeli wartość w komórce A1 będzie większa niż 100 albo tekst w B1 będzie równy „brak”. Nie jest wymagane, aby oba warunki były spełnione jednocześnie.

Jak funkcja LUB ocenia poszczególne warunki

Każdy argument przekazany do funkcji LUB jest oceniany jako wartość logiczna. Wynikiem porównania A1=10 jest PRAWDA albo FAŁSZ, podobnie jak wynikiem sprawdzenia B1<0 lub C1<>"". Funkcja zbiera te wyniki i stosuje regułę: jeden wynik PRAWDA wystarcza do uzyskania końcowego wyniku PRAWDA. Jeżeli wszystkie argumenty mają wartość FAŁSZ, rezultat całej funkcji również będzie równy FAŁSZ.

LUB może być używana bezpośrednio w komórce wynikowej albo jako część większej formuły. Przykładowo =JEŻELI(LUB(A1="pilne";B1>7); "sprawdź"; "pomiń") zwróci tekst „sprawdź”, gdy zgłoszenie zostanie oznaczone jako pilne albo liczba w komórce B1 będzie większa od 7. W przeciwnym razie funkcja JEŻELI zwróci „pomiń”. LUB nie wykonuje sama żadnej operacji na danych poza oceną warunków; przekazuje jedynie wynik logiczny do funkcji, która wykorzystuje go w dalszym obliczeniu.

Łączenie LUB z innymi funkcjami i zakresami

Funkcja LUB jest przydatna przy tworzeniu reguł obejmujących różne dopuszczalne sytuacje. Można połączyć ją z funkcją ORAZ, aby sprawdzić, czy spełniony jest przynajmniej jeden z kilku wariantów wymagających dodatkowych kryteriów. Przykładowa formuła =LUB(ORAZ(A1>0;B1>0);C1="zatwierdzone") zwróci PRAWDA, gdy jednocześnie A1 i B1 będą dodatnie albo gdy C1 będzie zawierać tekst „zatwierdzone”. Nawiasy są istotne, ponieważ określają kolejność oceny złożonych warunków.

LUB może także otrzymywać odwołania do komórek zawierających wartości logiczne, a w niektórych arkuszach również zakresy. Przy pracy z zakresem trzeba sprawdzić zachowanie konkretnego programu i formuły, ponieważ samo wpisanie zakresu nie zawsze oznacza przetestowanie każdego elementu w oczekiwany sposób. Dla jednoznacznego sprawdzania wielu wierszy często stosuje się LUB razem z funkcjami takimi jak LICZ.JEŻELI, SUMA.JEŻELI albo FILTRUJ, zależnie od celu arkusza. Należy również pamiętać, że polskie ustawienia regionalne zwykle wykorzystują średnik jako separator argumentów, natomiast w innych ustawieniach może być używany przecinek.

Rozpoznawanie problemów z formułą LUB

Jeżeli formuła z LUB zwraca nieoczekiwany wynik, pierwszym krokiem jest sprawdzenie każdego warunku osobno. Warto umieścić porównania w pomocniczych komórkach, aby ustalić, który z nich zwraca PRAWDA, a który FAŁSZ. Częstą przyczyną pomyłek jest dodatkowa spacja w tekście, różnica między liczbą a liczbą zapisaną jako tekst albo zastosowanie niewłaściwego operatora porównania. Na przykład komórka zawierająca tekst „100” może być traktowana inaczej niż komórka zawierająca liczbę 100.

Znaczenie ma także poprawne użycie cudzysłowów przy porównywaniu tekstu oraz właściwe zamknięcie nawiasów. Formuła =LUB(A1>10;B1<5) oznacza alternatywę dwóch warunków, natomiast =ORAZ(LUB(A1>10;B1<5);C1<>"") wymaga dodatkowo, aby komórka C1 nie była pusta. Warszawskie Pogotowie Komputerowe wykonuje profesjonalną naprawę laptopów, komputerów PC i ich podzespołów, a analiza nieprawidłowych wyników arkusza może obejmować sprawdzenie formuł, ustawień programu oraz poprawności działania systemu komputerowego.