Obsługa przez SSMS

Obsługa przez SSMS to możliwość wykonania danej operacji z poziomu interfejsu graficznego zamiast poleceniem T-SQL.

SSMS jako graficzny interfejs do SQL Server

Obsługa przez SSMS oznacza wykonanie operacji dotyczącej Microsoft SQL Server z użyciem SQL Server Management Studio, czyli aplikacji dostarczanej przez Microsoft do zarządzania instancjami, bazami danych i obiektami bazodanowymi. Zamiast wpisywać polecenie T-SQL w oknie zapytania, można wykorzystać elementy interfejsu graficznego, takie jak Eksplorator obiektów, menu kontekstowe, kreatory oraz okna właściwości. SSMS nie jest osobnym silnikiem bazy danych. Jest narzędziem klienckim, które łączy się z uruchomioną instancją SQL Server i przekazuje jej żądania.

Przykładem jest utworzenie bazy danych, tabeli, widoku albo procedury składowanej. W Eksploratorze obiektów można wybrać odpowiedni węzeł, otworzyć menu kontekstowe i przejść do polecenia tworzenia obiektu. W zależności od rodzaju operacji SSMS wyświetla formularz, w którym określa się między innymi nazwę obiektu, kolumny, typy danych, klucze lub inne właściwości. Po zatwierdzeniu SSMS generuje odpowiednie żądanie dla SQL Server. Nie oznacza to jednak, że każda funkcja silnika ma pełny odpowiednik w interfejsie graficznym.

Eksplorator obiektów i okna właściwości

Najbardziej charakterystycznym elementem obsługi przez SSMS jest Object Explorer, w polskiej wersji określany jako Eksplorator obiektów. Po połączeniu z instancją pokazuje on hierarchię serwera, baz danych, tabel, widoków, procedur składowanych, funkcji, typów, zabezpieczeń oraz innych elementów dostępnych w danej konfiguracji. Rozwinięcie konkretnej bazy pozwala przejść do jej obiektów bez samodzielnego zapamiętywania nazw systemowych widoków katalogowych i składni poleceń.

Menu kontekstowe obiektu udostępnia operacje zależne od jego rodzaju. Dla tabeli może to być otwarcie projektu tabeli, wybór pierwszych wierszy, wybór wszystkich wierszy, zmiana nazwy albo przejście do zależności. Dla bazy danych dostępne są między innymi właściwości bazy, zadania związane z kopią zapasową i odtwarzaniem oraz ustawienia dotyczące plików, opcji, uprawnień lub grup dostępności, o ile dana wersja i konfiguracja SQL Server je obsługują. SSMS ukrywa część składni, ale nadal wykonuje operacje zgodnie z uprawnieniami przyznanymi kontu.

Granice operacji wykonywanych bez T-SQL

Interfejs graficzny upraszcza typowe czynności, lecz nie zastępuje języka T-SQL w każdym scenariuszu. Formularz może nie udostępniać wszystkich parametrów konkretnej funkcji SQL Server albo prezentować je w uproszczony sposób. Przy złożonych zmianach schematu, masowych modyfikacjach danych, analizie zależności i automatyzacji powtarzalnych zadań wygodniejsze lub konieczne może być użycie skryptu. T-SQL pozwala dokładnie określić kolejność poleceń, warunki wykonania, transakcje, obsługę błędów oraz sposób zapisu zmian.

SSMS często pomaga połączyć oba sposoby pracy. W wielu oknach konfiguracyjnych dostępna jest funkcja wygenerowania skryptu zamiast natychmiastowego wykonania operacji. Dzięki temu można obejrzeć polecenie T-SQL, zapisać je, sprawdzić w kontroli wersji albo uruchomić później na wybranej bazie. Jest to istotne przy zmianach, które powinny być powtarzalne i możliwe do prześledzenia. Trzeba sprawdzić nazwę instancji, wybraną bazę danych, zakres zmian oraz konto używane do połączenia, ponieważ graficzny formularz nie chroni przed wykonaniem operacji w niewłaściwym środowisku.

Weryfikacja efektu pracy w SQL Server Management Studio

Obsługa przez SSMS powinna kończyć się sprawdzeniem rezultatu, a nie tylko zamknięciem kreatora. Po utworzeniu lub zmianie obiektu można odświeżyć odpowiedni węzeł Eksploratora obiektów, otworzyć jego właściwości albo wyświetlić skrypt definicji. Przy zmianach danych warto wykonać kontrolne zapytanie i sprawdzić liczbę oraz treść zmodyfikowanych wierszy. Przy konfiguracji bazy należy zweryfikować wartości ustawień w miejscu docelowym, ponieważ komunikat o pomyślnym wykonaniu oznacza przede wszystkim przyjęcie operacji przez serwer, a nie poprawność założeń.

W SSMS można również analizować komunikaty z wykonania zapytania, wyniki, ostrzeżenia oraz plan wykonania. Plan wykonania przedstawia sposób, w jaki SQL Server zamierza wykonać zapytanie, na przykład przez użycie skanu lub wyszukiwania indeksu. Narzędzie udostępnia także podgląd dzienników, monitor aktywności i informacje o sesjach, choć zakres widocznych danych zależy od uprawnień i wersji serwera. W przypadku problemów z połączeniem należy rozdzielić błąd aplikacji SSMS od błędu samej instancji SQL Server, uwierzytelniania, nazwy serwera, sieci lub uprawnień do konkretnej bazy.