Schemat użytkownika

Schemat użytkownika to przestrzeń nazw grupująca obiekty bazy, niezależna od konta, które je utworzyło.

Przestrzeń nazw dla obiektów bazy danych

Schemat użytkownika to logiczna przestrzeń nazw w bazie danych. Służy do grupowania obiektów, takich jak tabele, widoki, sekwencje, indeksy, funkcje lub procedury, zależnie od możliwości konkretnego systemu zarządzania bazą danych. Schemat ma własną nazwę, dzięki czemu obiekty należące do różnych schematów mogą mieć takie same nazwy bez wzajemnego konfliktu. Przykładowo tabela klienci w schemacie sprzedaz jest innym obiektem niż tabela klienci w schemacie serwis.

Schemat nie jest tym samym co konto użytkownika. Konto określa tożsamość używaną podczas logowania oraz uprawnienia, natomiast schemat opisuje organizację obiektów w bazie. W zależności od silnika baza może automatycznie utworzyć schemat powiązany z użytkownikiem albo pozwalać administratorowi tworzyć schematy niezależne od kont. Dzięki temu obiekt może zostać utworzony przez jedno konto, a następnie być własnością schematu zarządzanego przez inną rolę lub grupę uprawnień.

Rozwiązywanie nazw i kwalifikowanie obiektów

Odwołanie do obiektu przez samą nazwę, na przykład klienci, zależy od reguł wyszukiwania nazw obowiązujących w danym silniku bazy danych. Aby wskazać obiekt jednoznacznie, stosuje się nazwę kwalifikowaną, zwykle w postaci schemat.obiekt. Zapis serwis.zgloszenia informuje, że chodzi o obiekt zgloszenia należący do schematu serwis, a nie o obiekt o tej samej nazwie umieszczony w innym schemacie.

Jawne kwalifikowanie nazw ogranicza ryzyko przypadkowego odwołania do niewłaściwej tabeli lub widoku. Ma to znaczenie podczas tworzenia zapytań, migracji oraz pracy aplikacji korzystających z kilku obszarów danych. W wielu systemach można również ustawić domyślną ścieżkę wyszukiwania schematów. Takie ustawienie wpływa na interpretację niekwalifikowanych nazw, dlatego powinno być spójne między środowiskiem testowym i produkcyjnym. W przeciwnym razie zapytanie działające poprawnie na jednym komputerze może po zmianie konfiguracji użyć innego obiektu albo zakończyć się błędem braku znalezionej relacji.

Uprawnienia nadawane na poziomie schematu

Schemat pomaga rozdzielać dostęp do obiektów. Administrator może przyznać użytkownikowi prawo korzystania ze schematu, a osobno określić, czy użytkownik może odczytywać, modyfikować, tworzyć lub usuwać znajdujące się w nim obiekty. Samo prawo dostępu do przestrzeni nazw nie musi oznaczać prawa odczytu danych z każdej tabeli. Uprawnienia do schematu i uprawnienia do jego zawartości są odrębnymi elementami modelu bezpieczeństwa, choć szczegóły ich działania zależą od użytego systemu zarządzania bazą danych.

Oddzielenie własności obiektu od konta wykonującego operację ułatwia zarządzanie aplikacją. Konto używane przez program może otrzymać wyłącznie zakres praw potrzebny do działania, a tworzenie struktur bazy może pozostać zadaniem konta administracyjnego lub procesu wdrożeniowego. Przy projektowaniu uprawnień trzeba sprawdzić także prawa dziedziczone przez role i grupy oraz domyślne uprawnienia nadawane nowym obiektom. W przeciwnym razie nowo utworzona tabela może mieć inny poziom dostępności niż wcześniej istniejące tabele w tym samym schemacie.

Znaczenie schematu przy naprawie i utrzymaniu komputera

W praktyce serwisowej informacja o schemacie użytkownika jest przydatna wtedy, gdy program korzystający z bazy zgłasza błąd typu „obiekt nie istnieje”, „brak uprawnień” albo „nie można wykonać zapytania”. Sama obecność pliku aplikacji lub poprawne działanie serwera bazy nie potwierdza jeszcze, że program używa właściwego schematu. Podczas diagnostyki należy porównać konfigurację połączenia, nazwę bazy, konto, nazwę schematu oraz sposób kwalifikowania tabel w zapytaniach. Warto również sprawdzić, czy problem występuje dla wszystkich kont, czy tylko dla jednego użytkownika systemu.

Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów, komputerów PC oraz podzespołów, a przy problemach z aplikacjami może także pomóc ustalić, czy komunikat wynika z konfiguracji programu, połączenia z bazą, niedostępnych plików lub niewłaściwych uprawnień lokalnego konta. Przywracanie działania powinno obejmować identyfikację konkretnego błędu i wykonanie kopii konfiguracji przed zmianami. Nie należy bez sprawdzenia nadawać wszystkim użytkownikom pełnych praw ani zmieniać właściciela obiektów, ponieważ może to ukryć przyczynę problemu i zmienić sposób działania aplikacji.