SK hynix PE9110

SK hynix PE9110 to flagowy dysk SSD klasy serwerowej tej marki, oferujący najwyższą wydajność w tej linii.

SK hynix PE9110 jako dysk NVMe dla infrastruktury serwerowej

SK hynix PE9110 należy do serii PE9000 i jest przedsiębiorstwowym dyskiem SSD przeznaczonym do pracy w serwerach oraz urządzeniach centrów danych. Model ten korzysta z interfejsu PCI Express 4.0 x4 i protokołu NVMe. Oznacza to, że komunikacja z kontrolerem hosta odbywa się przez cztery linie PCIe czwartej generacji, a nośnik nie wykorzystuje interfejsu SATA ani protokołu AHCI typowego dla starszych dysków konsumenckich. Zgodność interfejsu PCIe 4.0 x4 została odnotowana również w rejestrze PCI-SIG dla modelu PE9110.

PE9110 występuje w formacie E1.S o wysokości 15 mm. E1.S jest częścią rodziny EDSFF, czyli standardów opracowanych z myślą o gęstym rozmieszczaniu nośników w serwerach. W odróżnieniu od popularnego modułu M.2, E1.S jest przeznaczony do zatok i backplane’ów spotykanych w sprzęcie serwerowym, a w odpowiednio zaprojektowanej platformie może być wymieniany bez wyłączania całego systemu. Nie należy więc zakładać, że PE9110 można bezpośrednio zamontować w typowym laptopie lub komputerze biurowym wyposażonym wyłącznie w gniazdo M.2.

Pojemności, pamięć NAND i deklarowana wydajność PE9110

Rodzina PE9110 obejmuje warianty o pojemności 1,92 TB, 3,84 TB oraz 7,68 TB. Są to pojemności nominalne podawane dla konkretnych wersji sprzętowych, dlatego rzeczywista przestrzeń dostępna dla systemu operacyjnego będzie mniejsza po uwzględnieniu obszaru zarezerwowanego przez kontroler, nadmiarowej puli pamięci oraz formatowania. W modelu zastosowano pamięć 4D V-NAND TLC szóstej generacji. TLC zapisuje trzy bity w jednej komórce, a kontroler i firmware odpowiadają między innymi za korekcję błędów, zarządzanie zużyciem komórek oraz obsługę operacji NVMe.

Dla PE9110 podawane są maksymalne wartości do około 6600 MB/s przy odczycie sekwencyjnym i do około 6300 MB/s przy zapisie sekwencyjnym. W operacjach losowych deklarowana wydajność sięga około 1 250 000 IOPS dla odczytu oraz 185 000 IOPS dla zapisu. Są to wartości szczytowe uzyskiwane w określonych warunkach testowych, przy odpowiedniej głębokości kolejki, rozmiarze bloków i liczbie równoległych operacji. Nie należy utożsamiać ich z gwarantowaną szybkością kopiowania pojedynczego pliku w każdym serwerze. Wynik zależy także od procesora, konfiguracji PCIe, systemu plików, temperatury, obciążenia kontrolera i charakteru aplikacji.

Trwałość, zasilanie i funkcje ochrony danych

PE9110 jest nośnikiem klasy enterprise o deklarowanym współczynniku zapisu 1 DWPD. Wartość ta oznacza możliwość zapisania ilości danych odpowiadającej całej nominalnej pojemności dysku raz dziennie w okresie objętym założeniami producenta dotyczącymi trwałości. Nie jest to równoznaczne z prostą gwarancją niezawodności w dowolnym obciążeniu, ponieważ znaczenie mają między innymi temperatura, wzorzec zapisu, opóźnienia zasilania i sposób wykorzystania nośnika. Przy analizie konkretnej sztuki trzeba sprawdzić jej numer części, dokumentację firmware oraz warunki gwarancyjne.

Wariant PE9110 E1.S obsługuje funkcje typowe dla dysków serwerowych, w tym samoszyfrujące przechowywanie danych zgodne z TCG Opal. Dokumentacja modułu kryptograficznego wskazuje na sprzętowy silnik AES-XTS oraz zgodność z wymaganiami FIPS 140-3 na poziomie 1 dla określonych wersji SED. Nie oznacza to, że każda sztuka PE9110 automatycznie działa w trybie szyfrowania ani że sama obecność dysku zapewnia konfigurację kluczy. Funkcję trzeba potwierdzić dla konkretnego numeru modelu i uruchomić za pomocą obsługiwanej platformy zarządzającej.

Weryfikacja PE9110 podczas serwisowania serwera

Diagnostyka PE9110 powinna rozpocząć się od identyfikacji nośnika w kontrolerze PCIe i odczytu danych NVMe. W systemie Linux można użyć polecenia nvme list do sprawdzenia modelu, numeru seryjnego, firmware’u i pojemności, a nvme smart-log /dev/nvme0 do odczytu podstawowych parametrów stanu. Nazwa urządzenia może być inna niż /dev/nvme0, dlatego przed wykonaniem polecenia trzeba ustalić właściwy adres. Warto porównać procent zużycia, temperaturę, liczbę błędów integralności danych, stan dostępnej przestrzeni rezerwowej oraz informacje o nieoczekiwanych utratach zasilania.

Jeżeli serwer nie wykrywa dysku, należy sprawdzić zgodność backplane’u z E1.S 15 mm, obsługę PCIe 4.0 x4, wersję firmware’u platformy oraz stan złącza i prowadnic. Błąd wydajności może wynikać z ograniczenia do PCIe 3.0, nieprawidłowego chłodzenia, zapełnienia puli pamięci lub obciążenia mieszanego, a nie z uszkodzenia NAND. Przed aktualizacją firmware’u trzeba zabezpieczyć dane, potwierdzić właściwy plik dla identyfikatora urządzenia i wykonać procedurę producenta. Wymiana dysku wymaga zachowania kolejności działań właściwej dla macierzy lub systemu, aby nie doprowadzić do utraty redundancji.