SQL Server Datacenter Edition (starsze wersje)

Datacenter Edition to najwyższa historycznie edycja SQL Server, obecnie zastąpiona rozszerzeniami Enterprise.

SQL Server Datacenter Edition w starszych wydaniach

SQL Server Datacenter Edition była historyczną, serwerową edycją silnika relacyjnej bazy danych Microsoft SQL Server, przeznaczoną do środowisk o bardzo dużej skali obciążenia. Występowała między innymi w linii SQL Server 2008 R2 i zajmowała najwyższą pozycję w ówczesnym modelu edycji produktu. Oferowała funkcje dostępne w niższych edycjach oraz rozszerzone limity wykorzystania zasobów sprzętowych. W późniejszym modelu licencyjnym i produktowym jej rolę przejęła edycja Enterprise.

Datacenter Edition nie oznaczała osobnego systemu operacyjnego ani specjalnego typu pliku bazy danych. Była wariantem tego samego produktu SQL Server, z tym samym podstawowym językiem zapytań Transact-SQL, tym samym mechanizmem tabel, indeksów, widoków, procedur składowanych i wyzwalaczy. Różnice dotyczyły przede wszystkim dostępnych funkcji, limitów skalowania, możliwości konfiguracji oraz zasad licencjonowania. Dlatego przy analizie starej instalacji konieczne jest ustalenie dokładnego wydania, na przykład SQL Server 2008 R2, oraz zainstalowanego dodatku Service Pack.

Skalowanie zasobów i funkcje silnika bazy danych

Datacenter Edition była projektowana dla instancji SQL Server pracujących na wieloprocesorowych serwerach i obsługujących duże ilości pamięci operacyjnej. W praktyce pozwalało to wykorzystać większą część zasobów dostępnych w systemie niż w edycjach przeznaczonych do mniejszych zastosowań. Rzeczywisty limit nie wynikał wyłącznie z nazwy edycji. Zależał również od konkretnej wersji SQL Server, architektury instalacji, systemu Windows Server, liczby licencji oraz ograniczeń sprzętowych i systemowych.

Wśród mechanizmów kojarzonych z najwyższymi edycjami SQL Server znajdowały się między innymi partycjonowanie tabel i indeksów, kompresja danych, szyfrowanie przez Transparent Data Encryption, kompresja kopii zapasowych, Resource Governor oraz rozbudowane funkcje wysokiej dostępności i odzyskiwania. Nie wszystkie elementy miały identyczną nazwę, zakres lub dostępność w każdym starszym wydaniu. Przykładowo Always On Availability Groups pojawiło się dopiero w późniejszej generacji SQL Server, dlatego nie należy przypisywać tego mechanizmu bezpośrednio każdej instalacji Datacenter Edition.

Podstawową jednostką pracy pozostawała instancja SQL Server. Instancja zarządzała bazami użytkownika, bazami systemowymi, pamięcią podręczną, pulami buforów, wątkami wykonującymi zapytania i połączeniami klientów. Wysoka edycja nie usuwała problemów wynikających z błędnego projektu indeksów, nieoptymalnych zapytań, blokad, zakleszczeń ani niewłaściwie ustawionego rozmiaru pliku dziennika transakcyjnego. Większe limity sprzętowe zwiększały możliwości, ale nie zastępowały strojenia aplikacji i monitorowania obciążenia.

Licencjonowanie, zgodność wersji i migracja

Datacenter Edition była związana z licencjonowaniem serwerowym o wysokich wymaganiach, a w zależności od wydania stosowano określone modele licencji na procesory lub rdzenie. Przy ocenie starej instalacji nie wystarcza odczyt samej nazwy instancji. Trzeba rozróżnić nazwę edycji, numer wersji silnika, poziom aktualizacji, typ licencji oraz faktycznie uruchomione składniki, takie jak Database Engine, Analysis Services, Integration Services albo Reporting Services.

Informacje o instalacji można sprawdzić zapytaniem Transact-SQL wykonanym w SSMS lub innym zgodnym narzędziu administracyjnym:

SELECT SERVERPROPERTY('ProductVersion'), SERVERPROPERTY('ProductLevel'), SERVERPROPERTY('Edition');

Wynik pozwala rozpoznać numer kompilacji, poziom aktualizacji i edycję serwera, ale nie potwierdza samodzielnie poprawności licencji ani kompletności środowiska. Przy migracji do nowszego SQL Server trzeba zweryfikować kompatybilność baz, poziom zgodności, używane funkcje przestarzałe, zadania SQL Server Agent, połączenia aplikacji, sterowniki oraz sposób wykonywania kopii zapasowych. Kopia bazy wykonana w starszej wersji może zostać odtworzona w nowszej wersji SQL Server, lecz proces jest jednokierunkowy: nowszej bazy nie przywraca się bezpośrednio do starszego silnika.

Diagnostyka starej instalacji Datacenter Edition

Problemy z historyczną instalacją Datacenter Edition mogą dotyczyć zarówno samego silnika, jak i systemu operacyjnego, nośników danych, usług zależnych lub aplikacji klienckiej. Diagnostykę należy rozpocząć od ustalenia, czy usługa SQL Server działa, na jakim porcie nasłuchuje instancja, czy klient rozwiązuje poprawną nazwę serwera oraz czy dziennik błędów nie zawiera komunikatów o uszkodzeniu plików MDF, NDF lub LDF. Osobno trzeba analizować błędy logowania, odrzucone połączenia, blokady, zakleszczenia, brak miejsca na woluminie i opóźnienia operacji wejścia-wyjścia.

Ważne jest zachowanie kopii plików i wykonanie kontrolowanych kopii zapasowych przed zmianą konfiguracji. Nie powinno się usuwać dziennika transakcyjnego, plików bazy ani wpisów systemowych tylko dlatego, że zajmują dużo miejsca. Rozmiar pliku LDF jest skutkiem modelu odzyskiwania i wykonywanych transakcji, a jego bezpieczne ograniczenie wymaga ustalenia przyczyny wzrostu oraz właściwego harmonogramu kopii dziennika. Przy planowaniu wymiany serwera lub migracji należy najpierw potwierdzić odtwarzalność kopii, zależności aplikacji i możliwość powrotu do poprzedniej wersji.

W przypadku diagnostyki komputera używanego jako stacja administracyjna analizuje się również stan dysków, pamięci operacyjnej, systemu Windows, sterowników i narzędzi klienckich. Takie elementy mogą powodować objawy przypisywane SQL Server, mimo że sama baza działa poprawnie. Rozdzielenie awarii sprzętowej, problemu sieciowego, błędu konfiguracji oraz błędu zapytania jest konieczne, aby dalsze działania były bezpieczne dla istniejących danych.