układ kompaktowy

Układ kompaktowy mieści więcej treści na mniejszej przestrzeni kosztem czytelności.

Gęstość interfejsu i odstępy między elementami

Układ kompaktowy zmniejsza odstępy wewnętrzne, wysokość wierszy i marginesy elementów, dzięki czemu na tym samym ekranie mieści się więcej pozycji listy albo wierszy tabeli. Nie zmienia przy tym rozmiaru samej treści; skraca wyłącznie przestrzeń wokół niej, a często również ukrywa drugą linię podglądu, na przykład fragment treści widoczny pod tematem wiadomości.

Ten tryb spotyka się w programach pocztowych jako wybór gęstości widoku, w eksploratorze plików systemu Windows jako kompaktowa lista z ciaśniejszymi wierszami, a w przeglądarkach jako zwarty układ kart. W arkuszach kalkulacyjnych odpowiednikiem jest zmniejszona wysokość wiersza i zawijanie tekstu wyłączone dla kolumn opisowych.

Kiedy zagęszczenie pomaga, a kiedy szkodzi

Sens tego ustawienia zależy od przekątnej i rozdzielczości ekranu. Na matrycy o niskiej rozdzielczości pionowej układ kompaktowy bywa jedynym sposobem, by zobaczyć więcej niż kilkanaście wiadomości naraz. Na ekranie o wysokiej rozdzielczości i skalowaniu ustawionym na sto dwadzieścia pięć lub sto pięćdziesiąt procent zysk jest niewielki, bo system i tak powiększa całość, a zbicie elementów pogarsza tylko czytelność.

Drugim czynnikiem jest sposób obsługi. Palcem trafia się w cel o boku około dziewięciu milimetrów, myszą w kilkupikselowy uchwyt. Na laptopie z ekranem dotykowym albo w trybie tabletu kompaktowe listy prowadzą do przypadkowego otwierania nie tej pozycji, co trzeba, i do przeciągania wiadomości do sąsiedniego folderu zamiast jej zaznaczenia.

Ucięte kolumny, mylące zaznaczenia i dostępność

Przy zwartym układzie łatwo przeoczyć, że kolumna z datą lub rozmiarem została zwężona do trzech znaków i pokazuje wielokropek zamiast wartości. Podobnie znikają wskaźniki statusu, ikony załącznika czy flagi, przez co wiadomość z fakturą wygląda identycznie jak zwykła notatka.

Osobny problem dotyczy osób z osłabionym wzrokiem. Zmniejszone odstępy utrudniają śledzenie wiersza, a kontrast linii oddzielających elementy bywa zbyt niski, żeby oko odróżniło sąsiadujące pozycje. W takich przypadkach lepiej wrócić do układu swobodnego i zamiast tego zwiększyć obszar roboczy, ukrywając panele boczne, których użytkownik i tak nie używa.

Dobór ustawień ekranu do wzroku i zadań użytkownika

Regularnie prosi się nas o ustawienie komputera tak, żeby dało się przy nim pracować cały dzień bez bólu głowy. Dobieramy wtedy skalowanie systemu i rozmiar tekstu, poprawiamy wygładzanie czcionek, ustawiamy rozdzielczość natywną matrycy i rozsądną gęstość interfejsu w poczcie oraz przeglądarce. Przy zestawach z dwoma monitorami o różnej rozdzielczości porządkujemy skalowanie każdego z osobna, bo domyślne ustawienie potrafi rozmyć okna przeciągane między ekranami. Jeżeli ograniczeniem jest sama matryca, wymieniamy ją na panel o wyższej rozdzielczości i lepszym kącie widzenia, o ile konstrukcja laptopa na to pozwala.