Usługa nie współpracuje z Hyper-V

Usługa niewspółpracująca z Hyper-V wskazuje na konflikt zasobów lub architektury wirtualizacji z wymaganiami komponentu.

Co oznacza brak współpracy z Hyper-V

Określenie „usługa nie współpracuje z Hyper-V” oznacza, że konkretny komponent oprogramowania nie działa prawidłowo w środowisku, w którym rolę hypervisora pełni Microsoft Hyper-V. Hypervisor kontroluje dostęp maszyn wirtualnych do procesora, pamięci operacyjnej, urządzeń wejścia-wyjścia oraz funkcji sprzętowych związanych z wirtualizacją. Usługa może więc działać poprawnie na fizycznym komputerze, ale odmawiać uruchomienia, tracić dostęp do określonego urządzenia albo zgłaszać błąd po przeniesieniu do maszyny wirtualnej.

Nie jest to jednoznaczne z awarią samego Hyper-V. Przyczyną może być założenie programu, że pracuje bezpośrednio na sprzęcie, wymaganie konkretnego sterownika, próba użycia funkcji niedostępnej dla maszyny wirtualnej albo konflikt z mechanizmem bezpieczeństwa systemu. Znaczenie ma również sposób uruchomienia usługi: inaczej wygląda problem w zwykłej maszynie wirtualnej, a inaczej w scenariuszu z wirtualizacją zagnieżdżoną, w którym hypervisor działa wewnątrz maszyny wirtualnej.

Warstwa sprzętowa i funkcje procesora

Hyper-V korzysta ze sprzętowych rozszerzeń wirtualizacji procesora. W komputerach z procesorami Intel jest to Intel VT-x, a w systemach z procesorami AMD odpowiednią funkcją jest AMD-V. Sama obecność tych rozszerzeń nie gwarantuje jednak zgodności usługi. Znaczenie mogą mieć także mechanizmy translacji adresów drugiego poziomu, określane jako SLAT (Second Level Address Translation). W środowisku Hyper-V są one istotne dla wydajnego zarządzania pamięcią maszyn wirtualnych.

Komponent może odrzucać uruchomienie, gdy wykrywa hypervisora, nie rozpoznaje wirtualnego modelu procesora albo oczekuje instrukcji i rejestrów dostępnych wyłącznie przy bezpośrednim dostępie do procesora. Podobny efekt występuje, gdy w firmware komputera wyłączono Intel Virtualization Technology lub SVM Mode, gdy funkcja jest ograniczana przez konfigurację hosta albo gdy maszyna wirtualna nie otrzymuje wymaganych możliwości procesora. Diagnostyka powinna zatem obejmować model procesora, ustawienia UEFI/BIOS, stan hypervisora oraz wymagania zapisane w dokumentacji danego komponentu.

Dostęp do urządzeń, sterowników i pamięci

Maszyna wirtualna nie korzysta ze wszystkich urządzeń tak samo jak system zainstalowany bezpośrednio na komputerze. Hyper-V przedstawia gościowi wirtualne urządzenia sieciowe, dyskowe i kontrolery, a dostęp do fizycznych zasobów odbywa się przez warstwę hosta. Usługa zależna od konkretnego sterownika, numeru urządzenia, funkcji DMA, specjalnego klucza sprzętowego lub niskopoziomowego dostępu do dysku może dlatego nie działać w standardowej konfiguracji.

Ograniczenia mogą dotyczyć także kart graficznych, urządzeń USB, interfejsów szeregowych i mechanizmów ochrony przed kopiowaniem. Przekazanie urządzenia do maszyny wirtualnej wymaga osobnej konfiguracji i nie zawsze jest możliwe dla danego typu sprzętu. Należy też sprawdzić, czy usługa nie zakłada stałej geometrii dysku, obecności fizycznego adresu MAC albo dostępu do funkcji, które w systemie gościa są zastępowane przez urządzenia syntetyczne. Zwykła zmiana uprawnień usługi nie usunie takiego ograniczenia, ponieważ problem znajduje się w warstwie emulacji lub wirtualizacji zasobu.

Metody rozróżnienia przyczyny problemu

Najpierw warto ustalić, czy błąd występuje wyłącznie w maszynie wirtualnej Hyper-V, czy również na komputerze fizycznym. Następnie należy porównać dzienniki systemu Windows, dzienniki samej usługi oraz komunikaty menedżera Hyper-V. Istotne są dokładne kody błędów, moment ich wystąpienia i informacja, czy usługa nie uruchamia się wcale, uruchamia się z ograniczeniami, czy traci działanie po operacji na konkretnym urządzeniu.

W scenariuszu z wirtualizacją zagnieżdżoną trzeba dodatkowo potwierdzić, że konfiguracja maszyny wirtualnej przekazuje wymagane funkcje wirtualizacji do systemu gościa. Bez tego drugi hypervisor lub komponent wymagający dostępu do wirtualizacji sprzętowej może nie wystartować. Jeżeli usługa korzysta z licencjonowanego klucza sprzętowego, sterownika filtrującego albo ochrony opartej na identyfikatorze platformy, potrzebna jest dokumentacja producenta wskazująca, czy Hyper-V jest obsługiwanym środowiskiem. Dopiero po takim rozróżnieniu można ocenić, czy rozwiązaniem jest aktualizacja komponentu, zmiana konfiguracji maszyny, przekazanie zasobu, czy uruchomienie usługi poza maszyną wirtualną.