Widok jako źródło danych

Widok jako źródło danych może być wykorzystywany przez raporty i narzędzia analityczne tak jak zwykła tabela.

Widok relacyjny i jego miejsce w przepływie danych

Widok jako źródło danych to zapisane zapytanie logiczne, które udostępnia wynik operacji na tabelach w formie przypominającej tabelę. Zamiast przechowywać własne, niezależne kopie wszystkich rekordów, widok odwołuje się do tabel bazowych i określa, jakie kolumny oraz wiersze mają być zwracane. Raport, arkusz analityczny albo inny moduł programu może korzystać z takiego obiektu podobnie jak ze zwykłego źródła danych, używając jego nazw kolumn i otrzymując uporządkowany zbiór wynikowy.

Definicja widoku może zawierać wybór konkretnych pól, warunki filtrowania, łączenie tabel oraz obliczenia. Przykładowo jeden widok może połączyć tabelę klientów z tabelą zamówień, ograniczyć wynik do zamówień z określonego okresu i zwrócić tylko identyfikator klienta, datę oraz wartość zamówienia. Użytkownik raportu nie musi znać struktury wszystkich tabel bazowych. Widok pełni wtedy rolę warstwy pośredniej między przechowywanymi danymi a zapytaniem raportowym.

Kolumny, filtry i łączenia używane przez raport

Raport korzystający z widoku powinien traktować jego wynik jako określony kontrakt danych. Nazwa kolumny, jej typ oraz znaczenie wpływają na sposób sortowania, filtrowania i prezentowania wartości. Jeżeli widok zwraca datę jako typ daty, narzędzie raportowe może wykonywać operacje dotyczące okresów. Jeżeli zwraca wartość liczbową, może ją sumować lub porównywać. Problem pojawia się wtedy, gdy definicja widoku zmienia nazwę pola, jego typ albo sposób obliczania bez dostosowania raportu.

Widok może ograniczać zbiór rekordów za pomocą warunku, na przykład zwracać wyłącznie aktywne pozycje albo dane należące do wybranego oddziału. Może też łączyć dane z kilku tabel za pomocą relacji między kluczami. Przy takim łączeniu trzeba zwrócić uwagę na liczność rekordów. Połączenie jednego klienta z wieloma zamówieniami może powodować powielenie danych klienta w kolejnych wierszach wyniku. Jeśli raport dodatkowo sumuje wartości, nieprawidłowe łączenie może prowadzić do zawyżonych wyników, mimo że zapytanie wykonuje się bez błędu składniowego.

Widok zawierający funkcje agregujące, takie jak zliczanie rekordów albo obliczanie sumy, zwykle zwraca dane już pogrupowane według określonych pól. W takiej sytuacji raport powinien wiedzieć, czy pracuje na poziomie pojedynczego zdarzenia, czy na poziomie podsumowania. Mieszanie tych dwóch poziomów może powodować wielokrotne zliczanie tych samych wartości. Dlatego przed użyciem widoku należy sprawdzić przykładowe rekordy, nazwy kolumn oraz reguły, według których powstał wynik.

Aktualność danych i koszt wykonania zapytania

Typowy widok logiczny nie jest automatycznie oddzielnym magazynem danych. Gdy raport odczytuje widok, silnik bazy danych analizuje jego definicję i pobiera dane z tabel bazowych zgodnie z zapytaniem oraz dodatkowymi warunkami raportu. Oznacza to, że zmiana danych w tabelach może być widoczna przy kolejnym odczycie widoku, zależnie od używanego silnika, poziomu izolacji transakcji i sposobu uruchomienia zapytania.

Wydajność zależy od złożoności definicji, liczby przetwarzanych rekordów, warunków łączenia oraz dostępnych indeksów tabel bazowych. Widok sam w sobie nie gwarantuje szybkiego raportu. Zapytanie obejmujące wiele tabel, funkcje na dużych zbiorach albo filtrowanie wykonywane dopiero po rozbudowanym połączeniu może wymagać znacznych zasobów procesora, pamięci i operacji wejścia-wyjścia. Przy analizie problemu warto zmierzyć czas wykonania zapytania, sprawdzić plan wykonania i ustalić, czy warunki ograniczające liczbę rekordów są stosowane odpowiednio wcześnie.

Niektóre systemy baz danych udostępniają także odmiany widoków przechowujące wcześniej wyliczony wynik. Taki mechanizm nie jest jednak tym samym co zwykły widok logiczny, ponieważ wymaga odświeżania danych i określenia, kiedy wynik ma zostać przeliczony. Przy opisie źródła raportu trzeba więc rozróżnić widok od tabeli oraz od widoku materializowanego. Każdy z tych obiektów ma inne właściwości dotyczące aktualności, miejsca przechowywania danych i kosztu odczytu.

Kontrola definicji widoku podczas serwisowania komputera

W aplikacji używanej na laptopie lub komputerze PC nieprawidłowy raport może wynikać zarówno z błędu programu, jak i z definicji jego źródła danych. Podczas diagnostyki warto ustalić, czy aplikacja łączy się z właściwą bazą, czy zapytanie odwołuje się do aktualnego widoku oraz czy konto używane przez program ma uprawnienia do odczytu widoku i tabel, od których on zależy. Należy również porównać wynik widoku bezpośrednio z danymi źródłowymi, ponieważ sama obecność rekordów w tabeli nie oznacza, że spełniają one filtr zapisany w widoku.

Warszawskie Pogotowie Komputerowe oferuje naprawę laptopów, komputerów PC i podzespołów. W przypadku problemu z aplikacją raportową na komputerze można sprawdzić działanie systemu, połączenie programu ze źródłem danych, komunikaty błędów oraz lokalne ustawienia wpływające na uruchamianie aplikacji. Sama korekta definicji widoku wymaga dostępu do właściwego środowiska bazodanowego i powinna być wykonywana po potwierdzeniu, jakie dane raport ma przedstawiać.