Więcej pytań (slownik)

Złącze FPC klawiatury to płaska, elastyczna taśma drukowana (Flexible Printed Circuit) łącząca klawiaturę z płytą główną — podobna funkcjonalnie do FFC, ale wykonana technologią druku obwodu na elastycznym podłożu.

Złącze głośników 2-pinowe to najprostsza forma podłączenia pojedynczego głośnika — dwa przewody sygnałowe, bez dodatkowych linii.

Złącze głośników 3-pinowe stosuje się przy dodatkowej linii, na przykład do wykrywania obecności głośnika albo sterowania jego pracą.

Złącze głośników 4-pinowe umożliwia podłączenie pary głośników stereo jednym złączem, po dwa piny na każdy kanał.

Złącze głośników 5-pinowe stosuje się przy bardziej złożonych układach audio, z dodatkową linią ponad podstawowe połączenie stereo.

Złącze głośników 6-pinowe umożliwia podłączenie większej liczby przetworników albo dodatkowych linii sterujących w bardziej rozbudowanych systemach audio laptopa.

Złącze głośników Dupont to popularny typ złącza wtykowego o rozstawie 2,54 mm, stosowany w wielu połączeniach wewnętrznych elektroniki, w tym czasem przy głośnikach.

Złącze głośników micro to bardzo małe złącze stosowane w najcieńszych konstrukcjach laptopów, gdzie miejsce na płycie jest szczególnie ograniczone.

Złącze głośników Molex to typ złącza wtykowego stosowanego historycznie do różnych połączeń w komputerach, w tym niekiedy przy głośnikach.

Złącze głośników na kabel łączy głośnik z płytą główną przewodem, nie taśmą płaską — spotykane głównie tam, gdzie głośnik jest oddalony od płyty głównej wewnątrz obudowy.

Złącze głośników PH to miniaturowe złącze JST serii PH, o rozstawie 2 mm, popularne w cienkich urządzeniach przenośnych ze względu na niewielkie rozmiary.

Złącze głośników push-in łączy się przez proste wciśnięcie wtyczki w gniazdo, bez dodatkowego zabezpieczenia mechanicznego.

Złącze głośników SMD jest lutowane powierzchniowo na płycie głównej, bez otworów przelotowych.

Złącze głośników spring wykorzystuje sprężynujące styki dociskające się do padów na płytce głośnika, bez konieczności lutowania samego przewodu.

Złącze głośników śrubowe mocuje przewód dokręcaną śrubką zamiast lutowania czy zatrzasku — rzadziej spotykane w laptopach, częściej w sprzęcie przemysłowym wymagającym pewniejszego, rozłącznego połączenia.

Złącze głośników THT jest lutowane przez otwory przelotowe w płycie, co zapewnia mocniejsze mechaniczne osadzenie niż montaż powierzchniowy.

Złącze głośników VH to typ miniaturowego złącza JST serii VH, o rozstawie 3,96 mm, stosowany przy nieco większym prądzie niż mniejsze warianty tej rodziny.

Złącze głośników w laptopie łączy wbudowane przetworniki dźwięku z płytą główną — jego uszkodzenie objawia się brakiem dźwięku z jednego lub obu głośników mimo sprawnego układu audio.

Złącze głośników XH to typ miniaturowego złącza JST serii XH, o rozstawie 2,5 mm, popularny w elektronice konsumenckiej.

Złącze głośników zaciskowe mocuje przewód za pomocą zacisku dociskowego, bez lutowania — ułatwia to wymianę głośnika bez narzędzi lutowniczych.

Złącze IPEX MHF to bardzo małe złącze antenowe stosowane wewnątrz laptopów i innych urządzeń przenośnych do łączenia modułu Wi-Fi lub Bluetooth z anteną.

Złącze JST czujnika to niewielkie złącze wtykowe stosowane do podłączania czujników — na przykład czujnika światła czy pokrywy — do płyty głównej laptopa.

Złącze JST głośników to niewielkie złącze wtykowe łączące głośniki wbudowane w obudowę laptopa z płytą główną.

Złącze klawiatury o liczbie pinów (na przykład 20-pinowe) odpowiada liczbie linii macierzy klawiszy — im więcej pinów, tym więcej rzędów i kolumn obsługuje kontroler klawiatury, co pozwala na precyzyjniejsze rozróżnienie naciśniętych klawiszy.

Złącze klawiatury 24-pinowe, podobnie jak inne warianty tej rodziny, przenosi sygnały macierzy klawiszy — liczba pinów odpowiada liczbie obsługiwanych linii sygnałowych klawiatury.

Złącze klawiatury 26-pinowe stosuje się w klawiaturach o nieco większej liczbie klawiszy niż warianty o mniejszej liczbie pinów.

Złącze klawiatury 28-pinowe przenosi sygnały większej macierzy klawiszy niż warianty o mniejszej liczbie pinów.

Złącze klawiatury 30-pinowe stosowane jest w klawiaturach o rozbudowanej macierzy, na przykład z dodatkowymi klawiszami numerycznymi.

Złącze klawiatury 32-pinowe przenosi sygnały jeszcze bardziej rozbudowanej macierzy klawiszy niż mniejsze warianty tej rodziny złączy.

Złącze klawiatury 34-pinowe stosuje się przy dużych klawiaturach, na przykład z blokiem numerycznym w laptopach o szerszej obudowie.

Złącze klawiatury 36-pinowe obsługuje jeszcze większą macierz klawiszy, typową dla rozbudowanych klawiatur pełnowymiarowych.

Złącze klawiatury 40-pinowe stosuje się w klawiaturach o bardzo rozbudowanej macierzy, na przykład z dodatkowymi klawiszami funkcyjnymi i multimedialnymi.

Złącze klawiatury 50-pinowe to jeden z większych wariantów w tej rodzinie, spotykany przy najbardziej rozbudowanych klawiaturach, na przykład z podświetleniem sterowanym przez tę samą taśmę.

Złącze klawiatury dwurzędowe ma piny ułożone w dwóch równoległych rzędach zamiast jednej linii, co pozwala zmieścić więcej połączeń na tej samej szerokości złącza.

Złącze klawiatury flex to ogólne określenie gniazda przyjmującego elastyczną taśmę sygnałową (FFC lub FPC) klawiatury.

Złącze klawiatury LIF (Low Insertion Force) wymaga niewielkiej siły przy wkładaniu taśmy i osobnego zatrzaśnięcia mechanizmu blokującego — w odróżnieniu od złączy ZIF, gdzie siła montażu jest praktycznie zerowa.

Złącze klawiatury ribbon to inne określenie gniazda na płaską taśmę sygnałową (ribbon cable) łączącą klawiaturę z płytą główną.

Złącze klawiatury SMD jest lutowane powierzchniowo na płycie głównej, bez otworów przelotowych.

Złącze klawiatury THT jest lutowane przez otwory przelotowe w płycie, co zapewnia mocniejsze mechaniczne osadzenie niż montaż powierzchniowy.

Złącze klawiatury w laptopie łączy wbudowaną klawiaturę z płytą główną — jego uszkodzenie albo utrata kontaktu w gnieździe objawia się częściowo lub całkowicie niedziałającą klawiaturą.

Złącze LGA procesora to gniazdo ze stykami (Land Grid Array), w którym montuje się procesor bez pinów na samym układzie — piny znajdują się w gnieździe na płycie, co czyni je bardziej podatnym na uszkodzenie przy nieostrożnym montażu.

Złącza MHF I/II/III to kolejne generacje miniaturowych złączy antenowych, różniące się rozmiarem i maksymalną liczbą cykli podłączania — nie są ze sobą fizycznie zamienne.

Złącze MHF4 to jeden z wariantów rodziny miniaturowych złączy antenowych MHF, stosowany przy modułach Wi-Fi wymagających wyższej częstotliwości pracy niż starsze wersje.

Złącze micro USB to starszy, mniejszy standard portu USB, powszechny wcześniej w telefonach i niektórych urządzeniach peryferyjnych — dziś w dużej mierze wyparty przez USB-C.

Złącze mini USB to jeszcze starszy, pośredni rozmiarem między standardowym USB a micro USB, dziś rzadko spotykany w nowym sprzęcie.

Złącze touchpada 10-pinowe stosuje się w bardziej zaawansowanych touchpadach, obsługujących precyzyjne rozpoznawanie wielu punktów dotyku.

Złącze touchpada 12-pinowe przenosi jeszcze więcej sygnałów niż mniejsze warianty, typowe dla touchpadów precyzyjnych (Precision Touchpad).

Złącze touchpada 14-pinowe stosowane jest w rozbudowanych modułach touchpada z dodatkowymi funkcjami, na przykład wbudowanym przyciskiem zasilania albo czujnikiem linii papilarnych.

Złącze touchpada 16-pinowe obsługuje jeszcze bardziej rozbudowaną funkcjonalność modułu touchpada.

Złącze touchpada 18-pinowe stosuje się przy touchpadach zintegrowanych z dodatkowymi elementami, jak podświetlane przyciski.

Złącze touchpada 20-pinowe to jeden z większych wariantów, spotykany w najbardziej rozbudowanych modułach touchpada.

Złącze touchpada 22-pinowe przenosi rozbudowany zestaw sygnałów, typowy dla nowoczesnych touchpadów z wieloma funkcjami dotykowymi.

Złącze touchpada 24-pinowe to kolejny, większy wariant tej rodziny złączy.

Złącze touchpada 30-pinowe to jeden z największych wariantów, spotykany w najbardziej zaawansowanych modułach touchpada.

Złącze touchpada o liczbie pinów (na przykład 6-pinowe) odpowiada liczbie linii sygnałowych obsługujących gesty i pozycję dotyku — im bardziej rozbudowana funkcjonalność touchpada, tym więcej pinów wymaga jego złącze.

Złącze touchpada 8-pinowe przenosi więcej sygnałów niż wariant 6-pinowy, typowe dla touchpadów z dodatkowymi funkcjami gestów.

Złącze touchpada dwurzędowe ma piny ułożone w dwóch równoległych rzędach, co pozwala zmieścić więcej połączeń na tej samej szerokości złącza.

Złącze touchpada flex to ogólne określenie gniazda przyjmującego elastyczną taśmę sygnałową touchpada.

Złącze touchpada LIF wymaga niewielkiej siły przy wkładaniu taśmy i osobnego zatrzaśnięcia mechanizmu blokującego.

Złącze touchpada ribbon to inne określenie gniazda na płaską taśmę sygnałową touchpada.

Złącze touchpada SMD jest lutowane powierzchniowo na płycie głównej, bez otworów przelotowych.

Złącze touchpada THT jest lutowane przez otwory przelotowe w płycie, co zapewnia mocniejsze mechaniczne osadzenie niż montaż powierzchniowy.

Złącze touchpada łączy moduł touchpada z płytą główną laptopa — jego uszkodzenie albo utrata kontaktu w gnieździe objawia się niedziałającym lub źle reagującym touchpadem.

Złącze U.FL dla LTE to miniaturowe złącze antenowe stosowane przy modułach łączności komórkowej w laptopach z wbudowanym modemem LTE.

Złącze USB 2.0 to starszy standard portu USB o maksymalnej prędkości transferu 480 Mb/s — nadal spotykany w wielu urządzeniach, gdzie duża szybkość nie jest priorytetem.

Złącze USB 3.0 (dziś oznaczane też jako USB 3.2 Gen 1) oferuje prędkość transferu do 5 Gb/s, rozpoznawalne często po niebieskim kolorze wnętrza gniazda.

Złącze USB 3.1 oferuje prędkość transferu do 10 Gb/s — nowsza generacja standardu USB 3, dziś włączona do oznaczenia USB 3.2 Gen 2.

Złącze USB 3.2 to aktualna nazwa obejmująca kilka wariantów prędkości (Gen 1, Gen 2, Gen 2x2), z maksymalnym transferem do 20 Gb/s w najszybszym wariancie.

Złącze USB4 to najnowszy standard USB, łączący wysoką przepustowość (do 40 Gb/s) z obsługą wielu protokołów — w tym wyświetlania obrazu i szybkiego ładowania — na jednym porcie USB-C.

Złącze USB kątowe ma wtyczkę lub gniazdo wygięte pod kątem względem płaszczyzny płyty, co ułatwia montaż w ciasnych obudowach o ograniczonej wysokości.

Złącze USB na taśmie to port USB połączony z płytą główną elastyczną taśmą, a nie zamontowany bezpośrednio na niej — ułatwia to naprawę, bo wymienia się cały moduł portu.

Złącze USB OTG (On-The-Go) pozwala urządzeniu przenośnemu pełnić rolę hosta USB, na przykład podłączyć pendrive bezpośrednio do telefonu czy tabletu, bez pośrednictwa komputera.

Złącze USB podwójne to element mieszczący dwa porty USB jeden nad drugim albo obok siebie w jednej obudowie złącza, oszczędzający miejsce na płycie.

Złącze USB Power Delivery to port USB-C obsługujący standard szybkiego ładowania z negocjacją napięcia i mocy między urządzeniem a zasilaczem, stosowany dziś do ładowania większości nowych laptopów.

Złącze USB SMD to port USB montowany powierzchniowo na płycie głównej, bez otworów przelotowych — bardziej podatny na oderwanie przy mechanicznym nadwyrężeniu niż wersja przewlekana (THT).

Złącze USB THT to port USB montowany przez otwory przelotowe w płycie, z pinami lutowanymi po obu stronach — mechanicznie wytrzymalszy niż montaż powierzchniowy.

Złącze USB typu A to klasyczny, prostokątny port USB, spotykany w komputerach stacjonarnych i wielu laptopach jako standardowe gniazdo do podłączania urządzeń peryferyjnych.

Złącze USB typu B to kwadratowe złącze stosowane głównie w drukarkach i niektórych urządzeniach zewnętrznych — rzadko spotykane bezpośrednio w laptopach.

Złącze USB typu C to symetryczne, odwracalne złącze — można je wpiąć w dowolnej orientacji — stosowane dziś w większości nowych laptopów, zarówno do transferu danych, jak i ładowania.

Złącze USB w laptopie łączy komputer z urządzeniami zewnętrznymi — pendrive'ami, myszami, dyskami — i, w wariancie USB-C, może też służyć do ładowania.

Złącze USB wodoodporne ma dodatkowe uszczelnienie chroniące przed wilgocią, spotykane głównie w laptopach wzmocnionych, projektowanych do pracy w trudnych warunkach.

Złącze USB z diodami LED ma wbudowaną sygnalizację świetlną, wskazującą na przykład aktywność transferu danych albo trwające ładowanie.

Złącze USB z zatrzaskiem ma dodatkowy mechanizm blokujący wtyczkę w gnieździe, zapobiegający jej przypadkowemu wypięciu — spotykany głównie w sprzęcie przemysłowym.

Złącze W.FL to inna nazwa miniaturowego złącza antenowego z rodziny U.FL/IPEX, stosowanego przy modułach bezprzewodowych w laptopach i innych urządzeniach przenośnych.

Złącze zasilania 2,5×0,7 mm to jeden z mniejszych rozmiarów okrągłego gniazda DC, stosowany głównie w niewielkich urządzeniach o niskim poborze mocy.

Złącze zasilania 3,5×1,35 mm to popularny, niewielki rozmiar okrągłego gniazda zasilania, spotykany w niektórych ultrabookach i urządzeniach sieciowych.

Złącze zasilania 4,5×3,0 mm to rozmiar okrągłego gniazda zasilania stosowany historycznie głównie przez Dell w niektórych modelach.

Złącze zasilania 5,5×2,5 mm to popularny rozmiar okrągłego gniazda DC, nieco szerszy od wariantu 5,5×2,1 mm, choć oba bywają mylone ze względu na podobny wygląd.

Złącze zasilania kątowe ma wtyczkę wygiętą pod kątem względem obudowy, co zmniejsza ryzyko przypadkowego wygięcia kabla przy krawędzi laptopa.

Złącze zasilania magnetyczne łączy się i odłącza przez przyciągnięcie magnetyczne, bez wpinania klasycznej wtyczki — spotykane w niektórych ultrabookach, zmniejsza ryzyko uszkodzenia gniazda przy szarpnięciu kabla.

Złącze zasilania na kablu (nie zamontowane bezpośrednio na płycie) ułatwia naprawę, bo wymienia się cały moduł z przewodem, zamiast lutować gniazdo na płycie głównej.

Złącze zasilania podwójne mieści dwa niezależne wejścia zasilania w jednej obudowie złącza, spotykane rzadko, głównie w sprzęcie o specyficznych wymaganiach zasilania.

Złącze zasilania z pinem centralnym ma dodatkowy styk wewnątrz okrągłej wtyczki, służący czasem do rozpoznawania typu podłączonego zasilacza.

Złącze zasilania z zabezpieczeniem ma dodatkowy mechanizm chroniący przed odwrotnym podłączeniem albo przeciążeniem, zwiększający bezpieczeństwo użytkowania.

Złącze ZIF klawiatury (Zero Insertion Force) to gniazdo z dociskową klapką, umożliwiające włożenie taśmy sygnałowej bez siły, a zablokowanie jej dopiero po zamknięciu klapki.

Złącze ZIF touchpada działa na tej samej zasadzie co złącze ZIF klawiatury — dociskowa klapka blokuje taśmę sygnałową bez konieczności wciskania jej na siłę.