Windows NT 3.5 (1994)

Windows NT 3.5 (1994) wprowadził poprawioną wydajność sieciową i mniejsze wymagania sprzętowe względem poprzedniej wersji.

Windows NT 3.5 jako wydanie „Daytona”

Windows NT 3.5 został wydany 21 września 1994 roku pod nazwą kodową „Daytona”. Była to druga główna wersja systemu Windows NT, rozwijana po Windows NT 3.1. Występowała w odmianach Windows NT Workstation 3.5 oraz Windows NT Server 3.5. Obie wersje korzystały z tej samej podstawowej architektury systemowej, ale różniły się przeznaczeniem, zestawem usług sieciowych i narzędziami administracyjnymi. Workstation był przeznaczony do pracy na komputerze użytkownika, natomiast Server udostępniał funkcje związane z obsługą zasobów sieciowych.

System pozostawał 32-bitowym środowiskiem z wywłaszczającą wielozadaniowością, ochroną pamięci i warstwą abstrakcji sprzętowej HAL. Oznaczało to, że awaria pojedynczego programu nie powinna bezpośrednio nadpisywać pamięci należącej do innych procesów, jak mogło się zdarzać w starszych środowiskach opartych na DOS-ie. Interfejs użytkownika nadal przypominał Windows 3.1: głównymi elementami były Program Manager i File Manager, a nie późniejsze menu Start oraz Eksplorator Windows.

Zmiany w wydajności i wymaganiach sprzętowych

Jednym z celów Windows NT 3.5 było ograniczenie narzutu obciążającego procesor i pamięć operacyjną. Poprawiono między innymi działanie podsystemów odpowiedzialnych za grafikę, wejście-wyjście oraz komunikację sieciową. W praktyce system reagował sprawniej niż Windows NT 3.1 na porównywalnych konfiguracjach, a jego wymagania sprzętowe były mniej dotkliwe. Nie oznaczało to jednak, że NT 3.5 był systemem lekkim według standardów ówczesnych komputerów domowych. Nadal potrzebował odpowiedniej ilości pamięci, zgodnych sterowników i dysku obsługującego instalację dużego, 32-bitowego systemu.

Windows NT 3.5 był projektowany z myślą o przenośności. Oprócz komputerów zgodnych z procesorami Intel x86 przygotowywano wersje dla architektur MIPS oraz DEC Alpha. Za oddzielanie części zależnych od sprzętu od reszty systemu odpowiadała warstwa HAL. Dzięki temu jądro i wiele składników systemu mogły być rozwijane wspólnie dla różnych platform, choć zgodność aplikacji i dostępność sterowników zależały już od konkretnej architektury.

TCP/IP, Winsock i współpraca z sieciami firmowymi

Najważniejsze zmiany w Windows NT 3.5 dotyczyły sieci. Wydanie otrzymało przebudowaną obsługę TCP/IP oraz zintegrowany interfejs Winsock, czyli API używane przez programy do komunikacji sieciowej za pośrednictwem gniazd. Ułatwiało to uruchamianie aplikacji korzystających z protokołów internetowych, w tym narzędzi klienckich FTP i Telnet. Obsługa TCP/IP była bardziej kompletna i praktyczna niż w Windows NT 3.1, dlatego system lepiej nadawał się do współpracy z serwerami UNIX, urządzeniami sieciowymi i innymi hostami używającymi tego protokołu.

W systemie dostępne były również mechanizmy NetBIOS over TCP/IP, znane jako NetBT, a także klient DHCP i usługi WINS. DHCP pozwalał automatycznie uzyskiwać parametry adresowania, natomiast WINS tłumaczył nazwy komputerów NetBIOS na adresy IP w środowiskach, które nie korzystały jeszcze wyłącznie z DNS. Windows NT 3.5 współpracował ponadto z protokołami NetBEUI oraz IPX/SPX, istotnymi w starszych sieciach Microsoft i Novell NetWare. Zdalny dostęp sieciowy RAS umożliwiał połączenia przez modemy, między innymi z wykorzystaniem PPP i SLIP.

Rozbudowa sieci obejmowała także narzędzia migracyjne i klienckie dla środowisk NetWare. Dzięki temu Windows NT 3.5 mógł funkcjonować w infrastrukturze, w której zasoby plikowe i konta użytkowników były wcześniej związane z serwerami Novell. Nie wszystkie współczesne usługi internetowe były jednak częścią systemu: dokumentacja wersji 3.5 wskazywała między innymi na brak pełnego zestawu narzędzi TCP/IP, obsługi NFS oraz części usług serwerowych typowych dla systemów UNIX.

System plików, zgodność programów i diagnostyka starej instalacji

Windows NT 3.5 obsługiwał między innymi systemy plików FAT, HPFS oraz NTFS. NTFS zapewniał mechanizmy uprawnień i większą odporność organizacji danych niż FAT, dlatego był szczególnie istotny w zastosowaniach wymagających kontroli dostępu. Instalacja na starym komputerze wymagała jednak sprawdzenia kontrolera dysku, trybu pracy urządzeń, dostępności sterowników oraz zgodności karty graficznej i karty sieciowej. W przypadku awarii nie wystarczało samo uruchomienie procedury instalacyjnej, ponieważ starszy sprzęt mógł nie mieć sterownika działającego w środowisku NT.

System uruchamiał aplikacje Win32, zapewniał także warstwę zgodności dla części programów Win16 oraz środowisko NTVDM dla wielu programów DOS. Zgodność nie była pełna: aplikacje korzystające bezpośrednio z urządzeń, nietypowych sterowników lub rozszerzeń specyficznych dla DOS-u mogły działać nieprawidłowo. Przy analizie komputera z zachowaną instalacją Windows NT 3.5 warto oddzielić problem sprzętowy od problemu sterownika, systemu plików i samej aplikacji. Warszawskie Pogotowie Komputerowe wykonuje profesjonalną naprawę laptopów, komputerów PC i ich podzespołów, dlatego w przypadku tak starego urządzenia podstawą jest najpierw ustalenie jego konfiguracji oraz rzeczywistego zakresu możliwej diagnostyki.