wizytówka (vCard)

Wizytówka to plik zawierający dane kontaktowe w standardowym formacie do importu do książki adresowej.

Format pliku i standard vCard

Wizytówka elektroniczna vCard jest rekordem tekstowym przeznaczonym do przenoszenia danych kontaktowych między programami i urządzeniami. Najczęściej zapisuje się ją w pliku z rozszerzeniem .vcf, a dla wersji 4.0 standardowym typem MIME jest text/vcard. Dokument vCard ma strukturę wyznaczoną przez linie rozpoczynające się od BEGIN:VCARD i kończące na END:VCARD. Wewnątrz musi znajdować się między innymi właściwość VERSION, określająca wersję formatu, na przykład VERSION:4.0.

Aktualna specyfikacja vCard 4.0 została opisana w RFC 6350. Wcześniejsza wersja 3.0 jest zdefiniowana w RFC 2426 i nadal występuje w wielu programach do obsługi książek adresowych. Różnice między wersjami dotyczą między innymi sposobu zapisu adresów, parametrów właściwości oraz obsługiwanych typów danych. Samo rozszerzenie .vcf nie wskazuje wersji, dlatego aplikacja importująca powinna odczytać wartość pola VERSION, zamiast zakładać konkretną odmianę standardu.

Pola opisujące osobę, firmę i kontakt

Najważniejszym polem wyświetlanej nazwy kontaktu jest FN, czyli formatted name. W vCard 4.0 właściwość N może dodatkowo przechowywać nazwisko, imię, dodatkowe imiona, przedrostek i przyrostek w ustalonej kolejności. Numer telefonu zapisuje się w polu TEL, adres poczty elektronicznej w EMAIL, a stronę internetową w URL. Parametr TYPE pozwala opisać przeznaczenie danych, na przykład numer służbowy lub prywatny, o ile konkretny program obsługuje takie oznaczenie.

Adres pocztowy przechowuje właściwość ADR, która składa się z kilku elementów oddzielonych średnikami: nazwanej części adresu, numeru lokalu, ulicy, miejscowości, regionu, kodu pocztowego i kraju. Informację o organizacji można umieścić w ORG, stanowisko w TITLE, a opis dodatkowy w NOTE. Pole UID służy do jednoznacznego identyfikowania rekordu, co ma znaczenie przy synchronizacji kontaktów. Zdjęcie lub inny załącznik może być zapisany jako odwołanie do zasobu albo jako dane osadzone, zależnie od wersji vCard i możliwości programu.

Kodowanie, składnia i import do książki adresowej

Współczesne pliki vCard powinny być przygotowane z uwzględnieniem kodowania UTF-8, aby poprawnie zachować polskie znaki w imionach, nazwiskach, nazwach ulic i nazwach firm. W vCard 4.0 znaki specjalne w wartościach tekstowych wymagają odpowiedniego zapisu: przecinek, średnik i odwrotny ukośnik poprzedza się odwrotnym ukośnikiem, a przejście do nowej linii zapisuje się jako \n. Przykładowo przecinek w nazwie nie może zostać potraktowany jako separator, jeżeli należy do samej wartości pola.

Długa linia vCard może zostać złamana zgodnie z regułami składania linii. W RFC 6350 limit 75 oktetów dotyczy fizycznej długości linii, a kontynuacja zaczyna się od spacji lub tabulatora. Program odczytujący powinien połączyć tak podzielone fragmenty przed interpretacją właściwości. Błędne kodowanie, niezamknięte znaczniki BEGIN:VCARD i END:VCARD, niewłaściwe separatory albo uszkodzone znaki końca linii mogą spowodować odrzucenie pliku, pominięcie części pól lub utworzenie niekompletnego kontaktu. Import warto sprawdzić, porównując liczbę zapisanych numerów, adresów e-mail i adresów pocztowych z danymi wejściowymi.

Praktyczne zastosowanie vCard w serwisie komputerowym

Plik vCard można otrzymać jako załącznik, pobrać ze strony internetowej albo przekazać z telefonu i komputera do innej aplikacji. Po wybraniu pliku program kontaktów analizuje jego właściwości, pokazuje podgląd danych i proponuje zapis nowej pozycji albo połączenie jej z istniejącym kontaktem. Jeżeli wizytówka zawiera kilka numerów telefonu lub kilka adresów e-mail, aplikacja może zachować ich typy albo sprowadzić je do własnego modelu danych. Dlatego po imporcie należy sprawdzić nie tylko nazwę kontaktu, lecz także wszystkie pola, kolejność elementów adresu i poprawność polskich znaków.

Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów, komputerów PC i podzespołów, w tym diagnozowaniem problemów z importem plików vCard, skojarzeniami rozszerzeń oraz działaniem programów obsługujących książkę adresową. Przy diagnostyce analizuje się wersję vCard, kodowanie tekstu, składnię właściwości i reakcję konkretnej aplikacji na ten sam plik. Takie rozdzielenie pozwala ustalić, czy przyczyną jest uszkodzony plik, niezgodność wersji standardu, błąd programu kontaktów czy problem z konfiguracją systemu operacyjnego.