DNI.ROBOCZE

DNI.ROBOCZE to funkcja arkusza kalkulacyjnego obliczająca liczbę dni roboczych pomiędzy dwiema datami.

Co oblicza funkcja DNI.ROBOCZE

DNI.ROBOCZE jest funkcją arkusza kalkulacyjnego służącą do wyznaczania liczby dni roboczych między dwiema datami. Wynik obejmuje dni od daty początkowej do daty końcowej, a z obliczenia wyłączane są standardowe dni weekendowe oraz daty przekazane jako święta lub inne dni wolne. Funkcja przydaje się wtedy, gdy zwykłe odejmowanie jednej daty od drugiej nie daje poprawnej liczby dni przeznaczonych na pracę.

W polskiej wersji programu Excel podstawowa składnia ma postać DNI.ROBOCZE(data_początkowa; data_końcowa; [święta]). Dwa pierwsze argumenty są wymagane i wskazują granice analizowanego okresu. Trzeci argument jest opcjonalny; może zawierać pojedynczą datę, zakres komórek albo inną tablicę dat, które mają zostać pominięte. Jeżeli argument dotyczący świąt zostanie pominięty, funkcja uwzględnia wyłącznie standardowy weekend sobota–niedziela.

Daty, weekendy i lista dni wolnych

Daty używane przez DNI.ROBOCZE powinny być prawidłowymi wartościami dat rozpoznawanymi przez arkusz. Mogą pochodzić bezpośrednio z komórek, z funkcji tworzących datę albo z wpisu ręcznego, jeżeli program poprawnie zinterpretuje jego format. Tekst wyglądający jak data, lecz przechowywany jako zwykły napis, może powodować błąd albo zostać zinterpretowany niezgodnie z oczekiwaniem. Przed użyciem funkcji warto sprawdzić format komórek i ustawienia regionalne arkusza.

Domyślnie sobota i niedziela nie są liczone jako dni robocze. Dodatkowe dni wolne należy umieścić w osobnym zakresie, na przykład w kolumnie zawierającej daty świąt państwowych, zamknięcia firmy lub zaplanowanych przerw technicznych. Każda data z tej listy jest wyłączana z wyniku, jeśli przypada w analizowanym przedziale. Jeżeli święto przypada w sobotę albo niedzielę, nie zmniejsza wyniku po raz drugi, ponieważ taki dzień już został pominięty jako weekend.

Przykłady użycia w arkuszu

Formuła =DNI.ROBOCZE(A2;B2) oblicza liczbę dni roboczych między datą początkową znajdującą się w komórce A2 a datą końcową z komórki B2. Jeżeli lista dni wolnych znajduje się w zakresie E2:E20, można użyć formuły =DNI.ROBOCZE(A2;B2;E2:E20). Zakres powinien zawierać rzeczywiste daty, a nie opisy słowne typu „Wielkanoc” lub „urlop”, chyba że obok takich opisów znajdują się osobne komórki z odpowiadającymi im datami.

Funkcja jest często stosowana do kontroli terminów realizacji zgłoszeń, obliczania liczby dni przeznaczonych na naprawę oraz porównywania czasu obsługi z ustalonym harmonogramem pracy. Trzeba pamiętać, że wynik dotyczy pełnych dni kalendarzowych zakwalifikowanych jako robocze, a nie liczby godzin przepracowanych przez konkretną osobę. DNI.ROBOCZE nie uwzględnia więc indywidualnych zmian, skróconych godzin pracy ani przerw w środku dnia. Do takich analiz potrzebne są dodatkowe obliczenia czasu.

Kontrola wyniku przy planowaniu naprawy sprzętu

Przy analizowaniu terminu serwisowego warto zweryfikować, czy data początkowa i końcowa są wprowadzone w prawidłowych komórkach oraz czy lista świąt obejmuje wszystkie dni wolne przyjęte w danym harmonogramie. Szczególnej uwagi wymagają okresy przechodzące przez koniec roku, ponieważ lista świąt musi zawierać daty z właściwego roku. Dobrym testem jest ręczne sprawdzenie krótkiego zakresu obejmującego dzień roboczy, weekend i jedno święto, a następnie porównanie wyniku z listą dat.

Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów, komputerów PC i ich podzespołów, dlatego funkcja DNI.ROBOCZE może być przydatna klientom oraz pracownikom do technicznego porządkowania terminów przyjęcia i odbioru urządzeń. Sam wynik arkusza nie zastępuje jednak potwierdzenia rzeczywistego harmonogramu serwisu. Jeżeli firma pracuje w niestandardowe dni tygodnia albo stosuje indywidualne dni wolne, standardowa funkcja z weekendem sobota–niedziela może wymagać uzupełnienia o osobną logikę arkusza i dokładnie przygotowany kalendarz.