Licencje dla SQL Server na Linux

SQL Server na Linuksie licencjonuje się na tych samych zasadach co na Windows — według rdzeni albo modelu serwer plus CAL.

Dwa modele licencjonowania SQL Server na Linuksie

SQL Server uruchomiony w systemie Linux podlega zasadniczo tym samym modelom licencyjnym co SQL Server działający w systemie Windows. W praktyce wybiera się licencjonowanie według rdzeni albo model Server plus CAL. System operacyjny nie zmienia sposobu obliczania licencji silnika bazy danych. Znaczenie mają natomiast edycja SQL Server, sposób uruchomienia instancji oraz liczba użytkowników lub urządzeń korzystających z serwera.

Licencja nie jest przypisywana do samej dystrybucji Linuksa. Ubuntu, Red Hat Enterprise Linux i SUSE Linux Enterprise Server są środowiskiem uruchomieniowym, natomiast przedmiotem licencjonowania pozostaje oprogramowanie SQL Server. Trzeba także odróżnić licencję silnika od licencji systemu operacyjnego, dodatków, narzędzi administracyjnych oraz innych programów komunikujących się z bazą.

Licencjonowanie według rdzeni procesora

W modelu core-based licencjonuje się moc obliczeniową, na której może działać SQL Server. Przy instalacji na fizycznym serwerze analizuje się liczbę rdzeni procesorów dostępnych dla środowiska SQL Server, a nie liczbę kont użytkowników. W tym modelu dostęp do bazy może uzyskiwać wielu użytkowników i wiele urządzeń bez osobnego przypisywania CAL do każdego z nich. SQL Server Standard i Enterprise mogą być objęte licencjonowaniem według rdzeni, przy czym dostępne warianty zależą od aktualnych warunków licencyjnych danej edycji.

Wymagane jest uwzględnienie minimalnej liczby licencji rdzeni określonej przez producenta. Dla fizycznego serwera stosuje się minimum czterech licencji rdzeni na każdy fizyczny procesor. Jeżeli SQL Server działa w maszynie wirtualnej, liczbę licencji oblicza się względem wirtualnych procesorów przydzielonych tej maszynie, z uwzględnieniem minimalnego poziomu czterech licencji rdzeni dla pojedynczej maszyny wirtualnej. Sama liczba rdzeni widocznych w Linuksie nie zawsze wystarcza do ustalenia prawidłowego wyniku, ponieważ trzeba jeszcze ustalić topologię sprzętu, przypisanie zasobów i sposób uruchomienia instancji.

Model Server plus CAL i zakres dostępu

W modelu Server plus CAL potrzebna jest licencja serwerowa SQL Server oraz licencja dostępu dla każdego użytkownika albo urządzenia korzystającego z serwera. CAL użytkownika jest przypisana do konkretnej osoby i może pozwalać jej na dostęp z różnych urządzeń. CAL urządzenia jest przypisana do konkretnego urządzenia i może obejmować dostęp wielu osób korzystających z tego urządzenia. Model ten wymaga więc policzenia nie tylko bezpośrednich operatorów bazy, lecz także innych użytkowników i urządzeń, które uzyskują dostęp przez aplikacje.

Pośredni dostęp przez aplikację, usługę lub inny program nie eliminuje automatycznie obowiązku licencyjnego. Jeżeli wielu pracowników korzysta z jednej aplikacji, która odczytuje lub zapisuje dane w SQL Server, trzeba przeanalizować, kogo obejmują CAL i czy wybrany model odpowiada rzeczywistej architekturze. Przy dużej, zmiennej albo trudnej do policzenia liczbie odbiorców model według rdzeni bywa prostszy do rozliczenia, ale decyzja wymaga porównania warunków licencyjnych i faktycznego sposobu używania bazy.

Co zweryfikować przy instalacji SQL Server w Linuksie

Weryfikacja licencji powinna rozpocząć się od ustalenia edycji SQL Server, numeru wersji, typu instalacji oraz miejsca wykonywania instancji. Należy zapisać, czy silnik działa bezpośrednio na fizycznym serwerze, w maszynie wirtualnej czy w innym zatwierdzonym środowisku uruchomieniowym. Przydatne są także informacje o liczbie fizycznych procesorów, liczbie rdzeni, przypisaniu wirtualnych procesorów oraz ewentualnych ograniczeniach zasobów. Dane z poleceń systemowych, takich jak lscpu, opisują stan systemu Linux, lecz nie zastępują interpretacji dokumentacji licencyjnej SQL Server.

Podczas audytu warto porównać konfigurację zainstalowanej instancji z dokumentacją konkretnej edycji i wersji SQL Server oraz z warunkami zakupionej licencji. Trzeba sprawdzić także, czy zmiana liczby rdzeni, migracja na inny serwer, utworzenie kolejnej instancji albo zmiana liczby użytkowników nie wpływa na zakres uprawnień. Diagnostyka techniczna może potwierdzić wersję silnika, aktywność usługi i konfigurację zasobów, ale sama obecność działającej instancji nie jest dowodem prawidłowego licencjonowania. Przy problemach z uruchomieniem należy osobno analizować logi SQL Server, usługę systemową oraz konfigurację Linuksa, ponieważ błąd techniczny i niezgodność licencyjna są odrębnymi zagadnieniami.