Moduł SqlServer dodaje polecenia cmdlet do zarządzania instancjami, bazami i zadaniami z poziomu skryptów.
Rola modułu SqlServer w PowerShell
Moduł SqlServer rozszerza PowerShell o polecenia przeznaczone do pracy z Microsoft SQL Server. Dzięki niemu skrypt może wykonywać zapytania, uruchamiać procedury składowane, odczytywać informacje o bazach danych, wykonywać kopie zapasowe i odtwarzać bazy. Polecenia cmdlet korzystają między innymi z bibliotek klienta SQL Server oraz obiektowego modelu SQL Server Management Objects, znanego jako SMO. Pozwala to automatyzować zadania, które w interfejsie graficznym wymagałyby wielu ręcznych operacji.
Instalację modułu wykonuje się zwykle poleceniem Install-Module -Name SqlServer, uruchomionym w kontekście pozwalającym zapisać moduł w wybranej lokalizacji. Po instalacji można załadować go poleceniem Import-Module SqlServer, a dostępne komendy sprawdzić przez Get-Command -Module SqlServer. Warto rozróżnić moduł SqlServer od starszego modułu SQLPS. SqlServer jest odrębnym modułem dystrybuowanym przez PowerShell Gallery i zawiera polecenia przeznaczone do współczesnej automatyzacji środowisk Microsoft SQL Server.
Wykonywanie zapytań przez Invoke-Sqlcmd
Najczęściej używanym poleceniem modułu jest Invoke-Sqlcmd. Służy ono do przesyłania instrukcji Transact-SQL do wskazanej instancji SQL Server. Przykładowe wywołanie może mieć postać Invoke-Sqlcmd -ServerInstance "SERWER\INSTANCJA" -Database "Baza" -Query "SELECT name FROM sys.databases". Parametr -ServerInstance wskazuje nazwę serwera i opcjonalnie instancji nazwanej, -Database określa bazę kontekstu, a -Query zawiera wykonywany kod T-SQL. Wynik zapytania jest zwracany jako obiekty PowerShell, dlatego można go dalej filtrować, sortować lub eksportować.
W skryptach produkcyjnych zapytanie można przechowywać w pliku i przekazać za pomocą parametru -InputFile. Ułatwia to wersjonowanie instrukcji oraz oddzielenie kodu T-SQL od logiki sterującej PowerShell. Przy połączeniach wymagających uwierzytelniania należy jawnie określić sposób logowania, na przykład użyć poświadczeń Windows albo parametrów związanych z logowaniem SQL Server, zgodnie z konfiguracją instancji. Samo polecenie nie omija uprawnień SQL Server: konto wykonujące skrypt musi mieć prawa do odczytu, modyfikacji danych lub administracji, zależnie od wykonywanej operacji.
Automatyzacja baz, kopii i zadań SQL Server
Moduł SqlServer udostępnia także polecenia do obsługi obiektów serwera. Get-SqlInstance może służyć do pobrania informacji o instancji, natomiast Get-SqlDatabase pozwala odczytać właściwości baz danych powiązanych z serwerem. W praktyce administrator może pobrać listę baz, sprawdzić ich stan, rozmiar lub tryb odzyskiwania, a następnie przekazać wynik do kolejnych poleceń. Do operacji kopii zapasowych służy między innymi Backup-SqlDatabase, a do odtwarzania danych Restore-SqlDatabase. Parametry tych poleceń określają serwer, bazę, typ kopii oraz urządzenie lub ścieżkę docelową.
W środowiskach wykorzystujących SQL Server Agent można używać poleceń dotyczących zadań, harmonogramów i historii wykonania. Przykładowo Get-SqlAgentJob pobiera zadania agenta dla wskazanego serwera, co pozwala kontrolować ich konfigurację i stan z poziomu skryptu. Takie automatyzacje powinny uwzględniać zależności między zadaniami, czas trwania operacji oraz reakcję na błędy. Warto stosować sprawdzanie kodów zakończenia, obsługę wyjątków za pomocą try i catch oraz jawne zatrzymywanie skryptu po nieudanej kopii lub migracji. Zmniejsza to ryzyko przejścia do następnego etapu mimo niepełnego wykonania poprzedniego.
Kontrola połączenia i bezpieczne użycie skryptów
Przed wykonaniem operacji administracyjnej należy potwierdzić, że skrypt łączy się z właściwą instancją SQL Server i właściwą bazą. Pomylenie nazwy serwera, instancji lub środowiska testowego z produkcyjnym może spowodować wykonanie poprawnego technicznie polecenia w niewłaściwym miejscu. Pomocne jest pobranie nazwy serwera i wersji za pomocą kontrolnego zapytania, a następnie sprawdzenie otrzymanego wyniku przed wykonaniem zmian. Dla operacji modyfikujących dane należy stosować możliwie wąski zakres uprawnień, parametryzować wartości przekazywane do zapytań oraz unikać składania instrukcji T-SQL z niezaufanych fragmentów tekstu.
Problemy z modułem mogą wynikać z braku instalacji, niezgodnej wersji zależności, niedostępności portu SQL Server, błędów uwierzytelniania albo niewystarczających uprawnień. Diagnostykę warto rozpocząć od Get-Module -ListAvailable SqlServer, sprawdzenia poprawności parametrów połączenia i wykonania prostego zapytania przez Invoke-Sqlcmd. W przypadku kopii zapasowych należy dodatkowo zweryfikować uprawnienia konta usługi SQL Server do lokalizacji docelowej oraz sprawdzić, czy plik kopii rzeczywiście powstał. Takie czynności diagnostyczne pomagają odróżnić problem PowerShell od problemu samej instancji Microsoft SQL Server.
