Ręczne odtworzenie obiektów

Ręczne odtworzenie obiektów to ponowne utworzenie procedur, widoków i indeksów ze skryptu po odtworzeniu danych.

Zakres ręcznego odtworzenia obiektów bazy danych

Ręczne odtworzenie obiektów polega na ponownym utworzeniu elementów logicznych bazy danych na podstawie zachowanego skryptu definicyjnego. Po przywróceniu samych tabel i rekordów można odtworzyć między innymi procedury składowane, widoki oraz indeksy. Dane są wtedy już obecne, ale część mechanizmów odpowiedzialnych za wykonywanie zapytań, udostępnianie zestawów wyników i realizowanie operacji może nadal nie istnieć.

Skrypt odtworzeniowy powinien zawierać definicje obiektów w postaci instrukcji właściwych dla używanego silnika bazy danych. Nie jest to tożsame z ponownym zaimportowaniem danych. Rekordy przechowywane w tabelach nie zawierają pełnej definicji procedury, widoku ani indeksu, dlatego obiekty te muszą pochodzić z osobnego skryptu, kopii schematu albo innego sprawdzonego źródła. Przed wykonaniem skryptu należy potwierdzić, że dotyczy tej samej struktury tabel i tych samych nazw kolumn, do których odwołują się definicje.

Kolejność tworzenia procedur, widoków i indeksów

Kolejność odtwarzania ma znaczenie, ponieważ obiekty bazy danych mogą zależeć od siebie. Widok odwołuje się do tabel lub innych widoków, a procedura może wykonywać operacje na tabelach, korzystać z widoków albo wywoływać inne procedury. Indeks jest związany z konkretną tabelą lub jej kolumnami, więc jego utworzenie wymaga istnienia właściwej tabeli oraz zgodności jej struktury z definicją indeksu.

Praktyczny przebieg powinien zaczynać się od sprawdzenia tabel, kolumn i typów danych, które zostały przywrócone razem z rekordami. Następnie można utworzyć obiekty niezależne od innych definicji, a później te, które mają zależności. Indeksy często tworzy się po załadowaniu danych, ponieważ ich budowa na dużym zbiorze rekordów może być kosztowna, a podczas importu niepotrzebnie zwiększałaby czas operacji. Ostateczna kolejność zależy jednak od konkretnego silnika i treści skryptu.

Weryfikacja zgodności po wykonaniu skryptu

Samo pomyślne wykonanie skryptu nie dowodzi jeszcze, że odtworzenie zakończyło się poprawnie. Należy sprawdzić, czy wszystkie oczekiwane procedury, widoki i indeksy zostały utworzone, a także czy nie wystąpiły błędy dotyczące nieistniejących tabel, kolumn, typów danych lub uprawnień. Komunikaty ostrzegawcze również wymagają analizy, ponieważ niektóre narzędzia kontynuują wykonywanie kolejnych instrukcji mimo problemu z jednym obiektem.

Weryfikacja powinna obejmować porównanie nazw i definicji obiektów ze skryptem źródłowym. Dla widoków warto wykonać zapytanie odczytujące dane, a dla procedur sprawdzić podstawowy scenariusz użycia z parametrami odpowiadającymi rzeczywistym typom danych. Indeksy należy potwierdzić w metadanych silnika oraz ocenić, czy odnoszą się do właściwych tabel i kolumn. Trzeba też sprawdzić zależności, ponieważ obiekt może istnieć, ale działać niepoprawnie po zmianie schematu.

Przyczyny błędów podczas odtwarzania

Najczęstszą przyczyną nieudanego odtworzenia jest rozbieżność między skryptem a aktualną strukturą bazy. Przykładem może być zmieniona nazwa kolumny, usunięta tabela, inny typ danych albo brak schematu, w którym powinien zostać utworzony obiekt. Problem może pojawić się również wtedy, gdy skrypt pochodzi z innej wersji aplikacji i zawiera odwołania do elementów, których nie ma w przywróconym środowisku.

Przed ponownym uruchomieniem należy zachować pełny komunikat błędu i ustalić, której instrukcji dotyczy. Nie powinno się usuwać losowych fragmentów skryptu tylko po to, aby uzyskać zakończenie bez komunikatu. Pominięcie indeksu może pogorszyć wydajność zapytań, a pominięcie procedury lub widoku może przerwać działanie funkcji korzystającej z tego obiektu. Po korekcie trzeba ponownie wykonać weryfikację definicji, zależności i działania operacji wykorzystujących odtworzone elementy.