Strategia backupu

Strategia backupu określa rodzaj, częstotliwość i miejsce przechowywania kopii zapasowych bazy danych.

Co obejmuje strategia backupu bazy danych

Strategia backupu opisuje sposób tworzenia, przechowywania i odtwarzania kopii zapasowych bazy danych. Uwzględnia przede wszystkim zakres kopiowanych informacji, rodzaj kopii, harmonogram wykonywania zadań, lokalizację nośników, okres retencji oraz procedurę przywracania. Celem nie jest samo posiadanie pliku z kopią, lecz możliwość odtworzenia spójnego stanu danych po awarii dysku, błędzie administratora, uszkodzeniu bazy, infekcji systemu albo utracie całego urządzenia.

Podstawą planu są dwa parametry. RPO, czyli Recovery Point Objective, określa maksymalną akceptowalną utratę danych wyrażoną w czasie, na przykład piętnaście minut. RTO, czyli Recovery Time Objective, określa maksymalny akceptowalny czas przywracania działania. Jeżeli wymagane jest RPO równe piętnaście minut, kopia wykonywana raz dziennie nie spełnia tego założenia. Dobór harmonogramu i mechanizmu backupu powinien wynikać z rzeczywistej częstotliwości zmian danych oraz kosztu przestoju.

Rodzaje kopii i częstotliwość wykonywania

Kopia pełna zawiera cały zakres danych objęty zadaniem backupu. Jest najprostsza do odtworzenia, ale zwykle zajmuje najwięcej miejsca i może dłużej obciążać system. Kopia przyrostowa obejmuje dane zmienione od czasu wykonania poprzedniej kopii, natomiast kopia różnicowa obejmuje dane zmienione od czasu ostatniej kopii pełnej. Przy odtwarzaniu zestawu przyrostowego potrzebna jest kopia pełna oraz kolejne kopie przyrostowe w odpowiedniej kolejności. Przy kopii różnicowej potrzebna jest kopia pełna i najnowsza kopia różnicowa.

W bazach danych stosuje się również mechanizmy pozwalające odtwarzać zmiany z określonego przedziału czasu. Przykładem są kopie dzienników transakcji, o ile konkretny silnik bazy i jego konfiguracja je obsługują. Taki model wymaga ciągłości łańcucha dzienników: brakujący lub uszkodzony element może uniemożliwić odtworzenie późniejszych zmian. Harmonogram powinien obejmować zarówno kopie pełne, jak i pozostałe typy kopii przewidziane przez używany silnik. Zadania muszą mieć monitoring informujący o błędzie, zbyt krótkim czasie retencji lub braku wolnego miejsca.

Lokalizacja, retencja i ochrona kopii

Kopie zapisane wyłącznie na tym samym dysku co działająca baza nie zapewniają odporności na awarię tego dysku. Praktyczny model przechowywania wykorzystuje kilka niezależnych kopii, różne nośniki oraz co najmniej jedną lokalizację oddzieloną od podstawowego systemu. Zasada 3-2-1 oznacza utrzymywanie co najmniej trzech kopii danych, na dwóch różnych rodzajach nośników, z jedną kopią przechowywaną poza głównym środowiskiem. W przypadku kopii online trzeba dodatkowo uwzględnić możliwość ich usunięcia lub zaszyfrowania przez złośliwe oprogramowanie.

Retencja określa, jak długo zachowywane są kopie. Może obejmować na przykład kopie dzienne przez określoną liczbę dni, kopie tygodniowe przez kilka tygodni oraz kopie miesięczne przez dłuższy okres. Konkretne wartości powinny wynikać z wymagań dotyczących odtwarzania i dostępnej przestrzeni. Nośniki oraz transmisja kopii mogą wymagać szyfrowania, a dostęp do repozytorium backupu powinien być ograniczony do kont i procesów, które rzeczywiście go potrzebują. Warto kontrolować integralność plików, przechowywać informacje o czasie wykonania i wyniku zadania oraz oddzielać uprawnienia do tworzenia kopii od uprawnień do ich usuwania.

Testowanie odtwarzania i diagnostyka

Backup uznaje się za użyteczny dopiero po sprawdzeniu, że można z niego odtworzyć działającą i spójną bazę. Sam komunikat o poprawnym zakończeniu zadania nie potwierdza, że pliki są kompletne ani że procedura przywracania jest wykonalna. Test powinien obejmować odtworzenie kopii w odizolowanym środowisku, kontrolę dostępności tabel i indeksów, sprawdzenie liczby rekordów oraz wykonanie podstawowych operacji odczytu. Jeżeli wykorzystywane są kopie dzienników zmian, należy sprawdzić także możliwość odtworzenia kolejnych etapów w prawidłowej kolejności.

Dokumentacja procedury powinna wskazywać właściciela zadania, lokalizacje kopii, harmonogram, wymagane klucze lub hasła, kolejność działań oraz sposób potwierdzenia poprawności odtworzenia. W diagnostyce problemów z backupem analizuje się logi zadań, błędy dostępu do plików, uprawnienia konta wykonującego kopię, ilość wolnego miejsca, przerwy w połączeniu oraz czas trwania operacji. Przy problemach z laptopem lub komputerem PC warto zweryfikować stan dysku, temperatury, pamięć operacyjną i stabilność systemu, ponieważ awaria sprzętu może przerwać tworzenie kopii albo uszkodzić lokalne repozytorium. Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów, komputerów PC i podzespołów, w tym diagnostyką elementów mogących wpływać na bezpieczne wykonywanie kopii zapasowych.