WebDAV (dla Exchange)

WebDAV dla Exchange to sposób synchronizacji danych stosowany w starszych wersjach tej platformy pocztowej.

WebDAV w architekturze starszego Exchange

WebDAV dla Exchange był mechanizmem dostępu do magazynu Exchange przez protokół HTTP, wykorzystywanym przede wszystkim w Exchange 2000 Server i Exchange Server 2003. W tych wersjach serwer udostępniał tak zwany Exchange Web Store. Z punktu widzenia klienta nie był to zwykły katalog plików, lecz hierarchiczny magazyn obiektów obejmujący skrzynki pocztowe, foldery, wiadomości, kontakty, kalendarze oraz inne elementy przechowywane w bazie Exchange. Obiekty te były adresowane za pomocą identyfikatorów URI, a ich właściwości można było odczytywać i zmieniać przez żądania HTTP.

WebDAV rozszerzał HTTP o operacje przeznaczone do pracy z zasobami i ich właściwościami. W Exchange używano między innymi metod PROPFIND do pobierania właściwości zasobu, PROPPATCH do ich modyfikowania, COPY i MOVE do operacji na obiektach oraz DELETE do usuwania elementów. Odpowiedzi serwera często miały format XML zgodny z modelem wielostatusowym WebDAV, dzięki czemu jedno żądanie mogło zwrócić informacje o wielu zasobach, na przykład o folderze oraz jego elementach potomnych.

Foldery, wiadomości i właściwości w Exchange Web Store

W modelu WebDAV folder Exchange był traktowany jako kolekcja zasobów, natomiast wiadomość pocztowa jako zasób posiadający zestaw właściwości. Do opisu elementów wykorzystywano przestrzenie nazw Microsoft Exchange, między innymi http://schemas.microsoft.com/exchange/, a także właściwości związane z nagłówkami pocztowymi i typem zawartości. Przykładem jest właściwość DAV:contentclass, która pozwalała określić klasę przechowywanego obiektu, na przykład wiadomości, folderu pocztowego albo elementu kalendarza. Właściwości mogły zawierać temat, nadawcę, odbiorców, daty, identyfikatory oraz informacje o strukturze folderu.

WebDAV obsługiwał także wyszukiwanie zasobów w magazynie. Serwer Exchange udostępniał metodę SEARCH, za pomocą której klient mógł przekazać zapytanie opisujące kryteria wyszukiwania. W praktyce pozwalało to wyszukiwać wiadomości według właściwości, zakresu dat, nadawcy, tematu lub innych atrybutów występujących w modelu Exchange. Wynik zawierał adresy znalezionych zasobów i wybrane właściwości, a niekoniecznie pełną zawartość wszystkich elementów. Poprawna interpretacja przestrzeni nazw, typów właściwości i formatów dat była konieczna, ponieważ błędnie zbudowane zapytanie mogło zwrócić pusty wynik mimo istnienia pasujących wiadomości.

Uwierzytelnianie, transport i ograniczenia kompatybilności

Połączenie z WebDAV dla Exchange odbywało się przez usługę HTTP uruchomioną w środowisku Internet Information Services. W zależności od konfiguracji używano HTTP albo HTTPS, a dostęp wymagał uwierzytelnienia zaakceptowanego przez serwer i przypisanego do danego zasobu. Sam fakt, że klient potrafił wysłać metodę WebDAV, nie gwarantował dostępu do skrzynki. Znaczenie miały uprawnienia do konkretnej ścieżki, mapowanie zasobu w IIS, konfiguracja katalogu wirtualnego oraz sposób uwierzytelniania obsługiwany przez daną instalację Exchange.

WebDAV nie należy utożsamiać z nowszymi interfejsami Exchange. Microsoft usunął obsługę WebDAV z Exchange 2007, dlatego aplikacja napisana dla Exchange Web Store nie może być traktowana jako uniwersalny klient współczesnych wersji serwera. W starszych wdrożeniach problemy powodowały także różnice między zwykłym WebDAV a rozszerzeniami implementowanymi przez Exchange, wymagane nagłówki HTTP, format XML oraz zmiany w zabezpieczeniach IIS. Do obsługi późniejszych wersji Exchange stosowano inne mechanizmy, między innymi Exchange Web Services, ale EWS nie jest nazwą alternatywnej wersji WebDAV i nie powinien być z nim mieszany podczas analizy starej aplikacji.

Rozpoznawanie problemów w aplikacji korzystającej z WebDAV

Diagnostykę należy rozpocząć od ustalenia wersji Exchange, ponieważ obecność adresu HTTP lub śladów metod PROPFIND nie świadczy jeszcze o tym, że serwer obsługuje wymagany model danych. Następnie warto sprawdzić rzeczywisty adres zasobu, kod odpowiedzi HTTP, nagłówki, treść odpowiedzi XML oraz nazwę metody użytej przez klienta. Kod 401 wskazuje na problem z uwierzytelnieniem, 403 na odmowę dostępu, a 404 może oznaczać nieistniejącą ścieżkę albo brak odpowiedniego katalogu wirtualnego. Odpowiedź 207 Multi-Status wymaga odczytania poszczególnych statusów zapisanych dla zasobów w dokumencie XML, ponieważ ogólny kod odpowiedzi nie opisuje szczegółowo każdej operacji.

W praktyce naprawa problemu może obejmować korektę konfiguracji klienta, aktualizację niezgodnego komponentu, odtworzenie właściwego adresu folderu albo zmianę integracji na interfejs obsługiwany przez używaną wersję Exchange. Trzeba również rozdzielić błąd protokołu od błędu danych: nieprawidłowa przestrzeń nazw, literówka w nazwie właściwości lub niepoprawnie zakodowany adres URI może dać podobny efekt jak brak wiadomości. Diagnostyka serwera powinna uwzględniać logi IIS i Exchange oraz porównanie żądania wygenerowanego przez aplikację z dokumentacją konkretnej wersji serwera. Neutralna, kontrolowana próba odczytu pojedynczego folderu pozwala ustalić, czy problem dotyczy połączenia, uprawnień, zgodności WebDAV czy samego zapytania.