ZAOKR

ZAOKR to funkcja arkusza kalkulacyjnego zaokrąglająca liczbę do wskazanej liczby miejsc dziesiętnych.

Do czego służy funkcja ZAOKR

ZAOKR jest funkcją arkusza kalkulacyjnego używaną do matematycznego zaokrąglania liczby do określonej liczby cyfr. W polskiej wersji programu Microsoft Excel jej podstawowa składnia ma postać =ZAOKR(liczba; liczba_cyfr). Argument liczba określa wartość podlegającą zaokrągleniu, natomiast liczba_cyfr wskazuje, ile cyfr ma pozostać po przecinku albo po lewej stronie separatora dziesiętnego.

Gdy drugi argument jest dodatni, funkcja pozostawia wskazaną liczbę miejsc dziesiętnych. Formuła =ZAOKR(12,3456; 2) zwraca 12,35, a =ZAOKR(12,344; 2) zwraca 12,34. Przy wartości równej dokładnie połowie jednostki funkcja zaokrągla wartość od zera, czyli zwiększa wartość bezwzględną wyniku. Dlatego =ZAOKR(2,5; 0) zwraca 3, a =ZAOKR(-2,5; 0) zwraca -3. Jest to działanie inne niż samo obcięcie części ułamkowej.

Znaczenie argumentu liczba_cyfr

Argument liczba_cyfr może mieć wartość dodatnią, równą zero albo ujemną. Wartość 2 oznacza zaokrąglenie do setnych, wartość 1 do dziesiątych, a wartość 0 do pełnych jednostek. Przykład =ZAOKR(18,726; 1) daje wynik 18,7, ponieważ kolejna cyfra wynosi 2 i nie powoduje podniesienia cyfry dziesiętnej. Z kolei =ZAOKR(18,76; 1) daje 18,8, ponieważ cyfra setnych wynosi 6.

Ujemny drugi argument przenosi miejsce zaokrąglenia na lewą stronę separatora dziesiętnego. Formuła =ZAOKR(1267; -1) zaokrągla liczbę do dziesiątek i zwraca 1270, natomiast =ZAOKR(1267; -2) zaokrągla ją do setek i zwraca 1300. Przy bardzo dużej wartości bezwzględnej argumentu funkcja może zwrócić zero, jeżeli zaokrąglana liczba jest mniejsza od połowy wymaganej jednostki. W praktyce pozwala to tworzyć zestawienia wartości prezentowanych w tysiącach, dziesiątkach tysięcy lub innych większych przedziałach.

ZAOKR a formatowanie komórek i inne funkcje

Zaokrąglenie wykonane przez ZAOKR zmienia wartość zwracaną przez formułę. Jest to istotna różnica w porównaniu z ustawieniem formatu komórki na określoną liczbę miejsc dziesiętnych. Formatowanie może pokazywać 12,35 zamiast 12,3456, ale przechowywana wartość nadal może wynosić 12,3456 i właśnie ona zostanie wykorzystana w dalszych obliczeniach. Jeśli wynik ma być faktycznie używany jako wartość zaokrąglona, należy zastosować ZAOKR w formule, na przykład =ZAOKR(A2*B2; 2).

ZAOKR należy odróżnić od funkcji obcinających lub wymuszających konkretny kierunek zmiany. Funkcja ZAOKR.GÓRA zwiększa wartość zgodnie z zasadami określonymi dla zaokrąglania w górę, a ZAOKR.DÓŁ zmniejsza ją zgodnie z kierunkiem wskazanym przez tę funkcję. Do zwykłego matematycznego zaokrąglania stosuje się ZAOKR. W arkuszach finansowych warto ustalić, na którym etapie obliczeń następuje zaokrąglenie: zaokrąglenie każdej pozycji osobno może dać inną sumę niż obliczenie pełnej sumy i zaokrąglenie dopiero wyniku końcowego.

Praktyczne zastosowanie w arkuszu na komputerze

ZAOKR jest użyteczna w tabelach cen, kosztów, pomiarów, wyników obliczeń oraz raportach tworzonych w arkuszach kalkulacyjnych. Przykładowo, aby obliczyć wartość brutto i zapisać ją z dokładnością do dwóch miejsc dziesiętnych, można użyć formuły =ZAOKR(B2*C2; 2), gdzie komórka B2 zawiera cenę jednostkową, a C2 liczbę sztuk. Przy obliczeniach procentowych podobna formuła pozwala ograniczyć wynik do określonej precyzji, na przykład =ZAOKR(D2*E2/100; 2). W polskim Excelu argumenty funkcji są zwykle oddzielane średnikiem, a liczby dziesiętne zapisuje się z przecinkiem; ustawienia regionalne lub inny program mogą jednak stosować odmienny zapis separatorów.

Warszawskie Pogotowie Komputerowe zajmuje się profesjonalną naprawą laptopów, komputerów PC i podzespołów, a podczas diagnostyki może również sprawdzać działanie arkuszy kalkulacyjnych, formuł oraz ustawień programów biurowych. Przy problemach z ZAOKR warto porównać formułę z zawartością komórek źródłowych, sprawdzić liczbę miejsc wskazaną w drugim argumencie i ustalić, czy widoczny wynik pochodzi z rzeczywistego zaokrąglenia, czy tylko z formatu wyświetlania. Należy także pamiętać, że arkusze wykonują obliczenia na wartościach zapisanych wewnętrznie, a nie zawsze na liczbach zaokrąglonych wyłącznie wizualnie. Taka kontrola pomaga odróżnić błąd formuły od prawidłowego działania funkcji.