ZAOKR.DO.PARZYSTEJ

ZAOKR.DO.PARZYSTEJ to funkcja arkusza kalkulacyjnego zaokrąglająca liczbę w górę do najbliższej wartości parzystej.

Jak działa funkcja ZAOKR.DO.PARZYSTEJ

ZAOKR.DO.PARZYSTEJ jest funkcją arkusza kalkulacyjnego służącą do zaokrąglania liczby do najbliższej całkowitej wartości parzystej. W polskiej wersji programu funkcja ta występuje pod nazwą ZAOKR.DO.PARZYSTEJ, a jej odpowiednikiem w angielskiej wersji Microsoft Excel jest funkcja EVEN. Funkcja przyjmuje jeden argument: liczbę, która ma zostać przekształcona. Wynikiem jest liczba całkowita podzielna przez dwa.

Zaokrąglenie odbywa się w kierunku oddalającym wynik od zera. Dla liczb dodatnich oznacza to przejście do góry, czyli do większej lub równej wartości parzystej. Przykładowo formuła =ZAOKR.DO.PARZYSTEJ(5) zwróci 6, a =ZAOKR.DO.PARZYSTEJ(6,2) zwróci 8. Część ułamkowa jest uwzględniana przy wyborze wyniku, dlatego liczba 6,01 także zostanie zamieniona na 8. Liczba już całkowita i parzysta, na przykład 12, pozostanie bez zmiany.

Warto odróżnić tę funkcję od typowego zaokrąglania matematycznego. ZAOKR.DO.PARZYSTEJ nie wybiera najbliższej liczby parzystej na podstawie odległości po obu stronach i nie ogranicza wyniku do określonej liczby miejsc po przecinku. Jej zadaniem jest uzyskanie całkowitej wartości parzystej przez zaokrąglenie od zera. W arkuszach może być przydatna wszędzie tam, gdzie dalsze obliczenia wymagają grupowania elementów po dwa albo kontrolowania wartości całkowitych o parzystym kroku.

Składnia, argument i zachowanie dla liczb ujemnych

Podstawowa składnia funkcji ma postać =ZAOKR.DO.PARZYSTEJ(liczba). Argumentem może być bezpośrednio wpisana wartość, odwołanie do komórki albo wyrażenie obliczające liczbę. Jeżeli w komórce A1 znajduje się wartość 13, formuła =ZAOKR.DO.PARZYSTEJ(A1) zwróci 14. Z kolei zapis =ZAOKR.DO.PARZYSTEJ(B2+C2) najpierw obliczy sumę komórek B2 i C2, a następnie zaokrągli otrzymany wynik do parzystej liczby całkowitej.

Istotna jest obsługa wartości ujemnych. Dla liczby -5 wynikiem będzie -6, ponieważ -6 znajduje się dalej od zera niż -5 i jest najbliższą wartością parzystą w tym kierunku. Dla -6 wynik pozostanie równy -6, natomiast dla -6,1 funkcja zwróci -8. Nie należy więc opisywać działania funkcji wyłącznie jako „zaokrąglania w górę”, jeżeli w danych mogą pojawić się liczby ujemne. W sensie arytmetycznym wynik może wtedy być mniejszy, ale nadal jest uzyskiwany przez zaokrąglenie oddalające od zera.

Dla zera wynikiem jest zero. Dla wartości od 0 do 2, większych od zera, wynikiem będzie 2, a dla wartości od -2 do zera, mniejszych od zera, wynikiem będzie -2. W praktyce oznacza to, że nawet niewielka niezerowa część ułamkowa wpływa na wynik. Wartość 2,0001 zostanie zamieniona na 4, ponieważ nie jest już dokładnie równą liczbie całkowitej 2. Z tego powodu przed użyciem funkcji należy ustalić, czy zaokrąglanie od zera odpowiada regułom przyjętym dla danego zestawienia.

Przykłady użycia w arkuszu kalkulacyjnym

Funkcja może służyć do przygotowania parzystej liczby sztuk w paczce, liczby miejsc w układzie dwukolumnowym albo liczby elementów dzielonych na pary. Jeżeli komórka A2 zawiera liczbę zamówionych elementów, formuła =ZAOKR.DO.PARZYSTEJ(A2) przekształci ją w całkowitą liczbę parzystą. Dla wartości 17,5 wynikiem będzie 18. Jeżeli natomiast A2 zawiera 18, wynik również będzie 18. Funkcja nie zwraca wartości z częścią dziesiętną.

W przypadku odwołania do pustej komórki arkusz zazwyczaj traktuje ją w takim działaniu jak zero, ale sposób zachowania może zależeć od programu i kontekstu formuły. Gdy argument jest tekstem, który nie może zostać rozpoznany jako liczba, może pojawić się błąd wartości. Podobny problem wystąpi przy przekazaniu nieprawidłowego typu danych albo przy błędzie znajdującym się już w komórce wskazanej jako argument. Przed diagnozowaniem samej funkcji należy sprawdzić, czy komórka źródłowa rzeczywiście zawiera liczbę, a nie tekst wyglądający jak liczba.

ZAOKR.DO.PARZYSTEJ nie jest zamiennikiem funkcji ZAOKR, ZAOKR.GÓRA ani ZAOKR.DÓŁ. Funkcja ZAOKR pozwala określić liczbę miejsc dziesiętnych i stosuje regułę zaokrąglania do zadanej precyzji, natomiast ZAOKR.DO.PARZYSTEJ zawsze dąży do całkowitej wartości parzystej. Przy wyborze funkcji trzeba więc uwzględnić zarówno wymagany kierunek zaokrąglania, jak i to, czy wynikiem ma być liczba parzysta. W skoroszytach używanych przez różne programy warto również sprawdzić lokalną nazwę funkcji oraz separator argumentów, ponieważ wersje językowe mogą stosować inne nazewnictwo i zapis formuł.

Sprawdzanie formuły i problemów z wynikiem

Nieoczekiwany rezultat najczęściej wynika z pomylenia kierunku zaokrąglania albo z błędnego typu danych. Przy liczbach dodatnich należy sprawdzić, czy oczekiwany wynik jest większą wartością parzystą, a przy liczbach ujemnych — czy zaokrąglenie ma oddalać wynik od zera. Pomocne jest przetestowanie kilku wartości granicznych, takich jak 2, 2,1, 3, 3,9, 0, -2, -2,1 oraz -3. Takie zestawienie szybko pokazuje, czy działanie funkcji odpowiada założeniom arkusza.

Warto także skontrolować format komórki, choć sam format nie zmienia wartości obliczonej przez funkcję. Wyświetlanie bez miejsc dziesiętnych może ukryć fakt, że dane wejściowe zawierają ułamek, a format procentowy lub walutowy może utrudnić interpretację wyniku. Jeżeli formuła została skopiowana z innego programu, należy zweryfikować nazwę funkcji, separator argumentów i sposób zapisu odwołań do komórek. Warszawskie Pogotowie Komputerowe wykonuje profesjonalną naprawę laptopów, komputerów PC i ich podzespołów, a także pomaga ustalić, czy problem z arkuszem wynika z formuły, danych wejściowych lub nieprawidłowego działania oprogramowania na komputerze.

Przed zmianą formuły dobrze jest zachować kopię skoroszytu i porównać wynik funkcji z ręcznie obliczonym przykładem. Jeżeli błąd pojawia się tylko w jednym pliku, przyczyną może być zawartość komórek, uszkodzone odwołania albo niezgodność formuł między aplikacjami. Jeżeli podobne problemy występują w wielu dokumentach, należy sprawdzić instalację programu, ustawienia regionalne oraz stan systemu. Takie rozdzielenie problemu danych od problemu komputera ułatwia dalszą diagnostykę i ogranicza ryzyko wprowadzenia błędnych wartości do arkusza.