ZAOKR.W.GÓRĘ

ZAOKR.W.GÓRĘ to funkcja arkusza kalkulacyjnego zaokrąglająca liczbę w kierunku od zera.

ZAOKR.W.GÓRĘ jako funkcja arkusza kalkulacyjnego

ZAOKR.W.GÓRĘ jest funkcją arkusza kalkulacyjnego służącą do zaokrąglania wartości w górę, czyli w kierunku oddalającym wynik od zera. Jej działanie zależy od znaku liczby. Dla wartości dodatnich wynik zostaje przesunięty ku większym liczbom, natomiast dla wartości ujemnych przesunięcie odbywa się ku liczbom bardziej ujemnym. Z tego powodu funkcja różni się od zwykłego zaokrąglania matematycznego oraz od funkcji obcinających część dziesiętną.

W praktyce funkcja przyjmuje liczbę oraz liczbę cyfr, do których ma nastąpić zaokrąglenie. Schemat zapisu można przedstawić jako ZAOKR.W.GÓRĘ(liczba; liczba_cyfr). W zależności od programu arkusz może stosować średnik albo przecinek jako separator argumentów. W polskiej wersji popularnych arkuszy stosowany jest zwykle średnik, dlatego przykładowy zapis może wyglądać tak: =ZAOKR.W.GÓRĘ(12,341;2). Wynikiem będzie wartość z dwoma miejscami po przecinku, zaokrąglona w kierunku od zera.

Drugi argument określa precyzję. Wartość dodatnia oznacza liczbę miejsc po przecinku, zero oznacza zaokrąglenie do pełnej liczby, a wartość ujemna pozwala zaokrąglać do dziesiątek, setek albo większych rzędów. Przykładowo, przy argumencie równym -1 liczba zostanie zaokrąglona do pełnych dziesiątek. Takie działanie przydaje się przy przygotowywaniu zestawień, planów ilościowych i uproszczonych raportów.

ZAOKR.W.GÓRĘ a kierunek zaokrąglania liczb

Najważniejszą cechą tej funkcji jest kierunek od zera. Dla liczby dodatniej 7,21 zaokrąglenie do jednego miejsca po przecinku daje 7,3. Dla liczby ujemnej -7,21 wynik wynosi -7,3, ponieważ wartość zostaje odsunięta od zera. Nie należy więc utożsamiać słowa „górę” z ruchem zawsze w stronę dodatnich wartości. W przypadku liczb ujemnych rezultat może być mniejszy od wartości początkowej.

Dla porównania funkcja zwykłego zaokrąglania wybiera wynik na podstawie kolejnej cyfry i reguł matematycznych. Gdy część odrzucana jest mniejsza niż połowa jednostki, wynik może zostać skierowany w dół, a gdy jest równa połowie albo większa, zostaje skierowany w górę. ZAOKR.W.GÓRĘ nie analizuje tego, czy odrzucana część przekracza połowę. Jeżeli istnieje choćby niewielka część po wymaganej precyzji, zostanie ona uwzględniona w kierunku od zera.

Warto odróżnić także funkcję od obcinania liczby. Obcięcie usuwa nadmiarowe cyfry bez podnoszenia wartości bezwzględnej. Dla wartości dodatniej może dawać taki sam rezultat jak zaokrąglenie w dół, lecz dla wartości ujemnej różnica staje się wyraźna. Podobnie działa funkcja zaokrąglająca w kierunku przeciwnym, która zbliża wynik do zera. Wybór właściwej funkcji powinien wynikać z celu obliczeń, a nie tylko z wyglądu nazwy.

• =ZAOKR.W.GÓRĘ(8,126;2) podnosi wartość do dwóch miejsc po przecinku.
• =ZAOKR.W.GÓRĘ(-8,126;2) zwiększa wartość bezwzględną liczby ujemnej do poziomu -8,13.
• =ZAOKR.W.GÓRĘ(126; -1) zaokrągla liczbę do pełnych dziesiątek.
• =ZAOKR.W.GÓRĘ(126; -2) zaokrągla liczbę do pełnych setek.

ZAOKR.W.GÓRĘ w formułach i typowych obliczeniach

Funkcję można łączyć z innymi działaniami arkusza. Często najpierw obliczana jest suma, iloczyn albo iloraz, a dopiero potem wynik zostaje zaokrąglony. Przykładowo zapis =ZAOKR.W.GÓRĘ(A2*B2;0) pozwala zaokrąglić do pełnej jednostki rezultat mnożenia wartości z komórek A2 i B2. Przy planowaniu liczby opakowań, elementów lub miejsc może być potrzebne zaokrąglenie całkowite, aby częściowa jednostka nie została pominięta.

Przydatne jest również odwołanie do komórki przechowującej parametr precyzji. W formule =ZAOKR.W.GÓRĘ(C2;D2) zarówno liczba, jak i liczba cyfr mogą być zmieniane bez ręcznej edycji wzoru. Ułatwia to budowę tabel, w których jeden arkusz ma obsługiwać różne warianty prezentacji. Zmiana wartości w D2 może przełączyć wynik z miejsc dziesiętnych na pełne jednostki albo na większe rzędy wielkości.

W arkuszu warto rozróżnić wartość przechowywaną od wartości wyświetlanej. Zmiana formatu komórki może jedynie ograniczyć liczbę widocznych miejsc po przecinku, podczas gdy wewnętrzna wartość pozostanie bardziej dokładna. Funkcja ZAOKR.W.GÓRĘ rzeczywiście zmienia wynik przekazywany do dalszych obliczeń. Jeżeli zaokrąglona wartość ma wpływać na sumy, warunki, wyszukiwanie lub decyzje w formule, samo ustawienie formatu liczbowego nie będzie wystarczające.

W przypadku danych importowanych z innych plików mogą pojawić się liczby zapisane jako tekst. Taka zawartość może powodować błąd albo nieoczekiwany rezultat. Przed użyciem funkcji należy sprawdzić, czy komórka zawiera liczbę, a nie ciąg znaków z separatorem dziesiętnym, spacją lub dodatkowym symbolem. Znaczenie ma również ustawienie regionalne arkusza, ponieważ przecinek i kropka mogą być interpretowane odmiennie.

ZAOKR.W.GÓRĘ przy problemach z wynikiem

Jednym z częstych problemów jest pomylenie kierunku zaokrąglania dla liczb ujemnych. Osoba oczekująca wartości bliższej zeru może uznać wynik za błędny, chociaż funkcja działa zgodnie ze swoją definicją. W takiej sytuacji należy ustalić, czy potrzebne jest zwiększanie wartości bezwzględnej, czy raczej usuwanie części dziesiętnej w kierunku zera. Pomocne jest przetestowanie tej samej formuły na jednej liczbie dodatniej i jednej ujemnej.

Inny problem wynika z nieprawidłowego argumentu liczby cyfr. Użycie zera nie oznacza zachowania wszystkich miejsc dziesiętnych, lecz zaokrąglenie do liczby całkowitej. Wartość ujemna nie oznacza liczby miejsc po przecinku, tylko zaokrąglanie do odpowiedniego rzędu przed przecinkiem. Jeżeli wynik wygląda na zbyt mocno uproszczony, należy sprawdzić drugi argument oraz sposób jego obliczania.

Nie powinno się także zaokrąglać pośrednich wyników bez wyraźnej potrzeby. W rozbudowanych formułach wielokrotne zaokrąglanie może powodować narastanie różnic, szczególnie gdy dane są później sumowane. Bezpiecznym rozwiązaniem bywa zachowanie większej precyzji w obliczeniach pomocniczych i zastosowanie ZAOKR.W.GÓRĘ dopiero przy wyniku końcowym albo w konkretnym miejscu, w którym wymagana jest pełna jednostka.

Przy analizie błędu warto sprawdzić formułę krok po kroku. Można tymczasowo umieścić w osobnych komórkach wartość początkową, wynik działania pośredniego, argument liczby cyfr oraz końcowy rezultat. Takie rozdzielenie ułatwia wykrycie, czy problem wynika z danych wejściowych, separatora argumentów, znaku liczby, formatu komórki czy niewłaściwie wybranej funkcji.

ZAOKR.W.GÓRĘ przed zgłoszeniem problemu z arkuszem

Do sprawdzenia formuły warto zgłosić się wtedy, gdy wynik różni się od oczekiwanego mimo poprawnych danych, arkusz wyświetla błąd po przeniesieniu pliku albo ta sama funkcja działa inaczej w różnych programach. Warto przygotować kopię arkusza oraz niewielki przykład pokazujący wartość wejściową, zastosowaną formułę i spodziewany rezultat. Ułatwia to rozdzielenie problemu z samą funkcją od problemu z formatem, lokalizacją lub innymi zależnościami w pliku.

Pomoc może być potrzebna również wtedy, gdy ZAOKR.W.GÓRĘ jest częścią większego zestawienia, a zmiana jednego parametru wpływa na wiele podsumowań. W takim przypadku należy przejrzeć odwołania do komórek, zakresy, formuły warunkowe oraz miejsca, w których wynik jest tylko wyświetlany z mniejszą liczbą miejsc dziesiętnych. Sama zmiana wyglądu tabeli nie zawsze naprawia obliczenia.

W sprawach dotyczących arkuszy kalkulacyjnych i działania komputera można skorzystać z pomocy firmy Warszawskie Pogotowie Komputerowe 24/7. Przed przekazaniem pliku dobrze jest usunąć dane poufne albo przygotować jego uproszczoną kopię zawierającą wyłącznie komórki potrzebne do odtworzenia problemu. Dzięki temu łatwiej ocenić sposób działania formuły, zachować strukturę obliczeń i wskazać rozwiązanie możliwe do zastosowania w całym arkuszu.